89 



Ragnarok løyste seg soleis upp, og i staden kom det eit evolu- 

 tionistisk syn paa tilhøvi. — I andre bandet av Ragnarok er 

 emnet dei folkelege ragnarok-segnene hjaa heile manna-ætti. Han 

 fylgjer dei fraa land til land,fraa heimsbolk til heimsbolk; viser 

 korleis dei vandrar og korleis dei veks. Atter er traditionane 

 førde såman, ikkje etter nokon abstrakt idé, men etter dei pla- 

 stiske drag som gjer dei til episke diktingar. 



Eg hev med vilje berre tala um den folkloristiske metoden 

 som Olrik nytta ved granskingi av den gamle diktingi. Men me 

 maa ikkje gløyma at mange av resultati ikkje er vunne berre 

 ved ein ny metode; ofte er det sjølve det nye folkloristiske til- 

 fanget som gjev løysingi. Segner og truer fraa notidi vert dregne 

 inn i granskingi og kastar ljos yver segn og tru i fortidi. Fleire 

 av dei mest straalande landevinningane i Olriks vitskap vart 

 mogelege ved den store lærdomen som kunde mynstra herflokkar 

 av traditionar fraa notidi. Meir og meir kjende Olrik kor tur- 

 vande det var aa ha samla alle dei folkeminni som det endaa 

 var mogelegt aa faa samla. Det galdt aa faa grunnmuren for 

 granskingi i framtidi so traust som raad var. Daa han hadde 

 gjort ferdig fyrste luten baade av „Ragnarok" og av „Danmarks 

 heltedigtning", sette han i gang eit stort organisationsarbeid. I 

 1904 vart „ Dansk Folkemindesamling" grunnlagd, og same aaret 

 byrja tidskrifti „Danske Studier". Laget „ Danmarks Folkeminder" 

 vart skipa, og seinare (1907) det internationale laget FF (Folklore 

 Fellows). Alt dette var „slidsomme arbejder, som jeg dog reg- 

 nede det for min pligt at lægge ryg til". 



Men i det store organisations- og katalogiserings-arbeidet 

 hadde han sakna ei metodelære i folkeminnegransking. Det 

 galdt aa visa at granskingi av folkeminni var ein vitskap jam- 

 sides med dei andre, og han gav seg til aa arbeida ut ei lærebok 

 i folkeminnegransking. Ein bolk av arbeidet: „Episke love" 

 kom ut i 1908. Her viser han at i folkediktingi i heile Europa 

 og vidare ikring er der „ensartede vedtægter for komposition", 

 som me kann „betegne som „love", fordi de begrænser digt- 

 ningens frihed på ganske anden og strængere made end vor kunst- 

 digtning kender til". Namnet „episke love" hadde han laant fraa 



