95 



Jungersens arbeide med de nordiske octactinier bragte ham 

 i forbindelse ganske særlig med norske zoologer og museer; 

 gjentagne ganger har han i studieøiemed opholdt sig heroppe 

 — ganske særlig ved Bergens museum — og det sidste viden- 

 skabelige arbeide fra hans haand, som var i korrektur da døden 

 rev ham bort fra hans virke, er netop basert paa dette museums 

 samlinger. Han var i det hele tat maaske den danske zoolog der 

 har været i den intimeste kontakt med norsk zoologi, og hans 

 vindende, elskværdige personlighet skapte ham her mange venner, 

 Naar jeg derfor beder Dem reise Dem for at hædre hans minde, 

 saa er det ikke blot zoologen, vort utenlandske medlem, men 

 ogsaa mennesket vi mindes. 



Minnetale yver professor dr. J. E. Sårs 



halden i hist.-filos. klasse- møte den 25de mai 1917 



av 



HALVDAN KOHT. 



Daa professor Ernst Sårs døydde den 27de januar i aar, 

 miste Vitskapssellskape ein av dei aller eiste lagsmennene sine, 

 — han var vald inn nett for femti aar sidan, i 1867, og berre 

 hans eigen bror, professor Ossian Sårs, er eldre i sellskape 

 vaart. 



Ernst Sårs høyrde til ein ættled som det no ikkje finst 

 mange att av, — den ættleden som vart vaksen og fekk sin 

 aands-daap i den store gro-tida kringum 1850. Den ungdomen 

 som daa steig fram, skulde ta arven etter den store ættleden 

 fraa 1830, — etter Henrik Wergeland, P. A. Munch, A. M. 

 Schweigaard og Ivar Aasen. Det var ein ættled so rik paa mod 

 og magt, so lysande av aand og evne, so det kunde ikkje være 

 lett aa lyfte arven etter han. Men ættleden fraa 1850 vart ikkje 

 berre ei epigon-ætt, han ikkje berre lyfte arv etter dei store 

 skapar-aandene. Han var sjølv ei nyskapar-ætt, kanskje endaa 



