2__ EILERT MO [No. 2 



gruppe). Dei vert sett etter fyrste stavinga i tonelage: ' for 

 enkelt og v for samansett tonelag. — Naar de i eit tonelagsvald 

 med samansett t.l. er „bitrykk" paa den stavinga som hev den 

 lægste tonen i tonelage (sterkt bitrykk), vert delte synt med tunn 

 aksent: stor gryta, gry t y skap en (lægste tonen paa andre st.). 



Etter einstavingsord som er aaleine um sitt tonelag, vert 

 de ikkje sett nokon aksent. Derimot vil de i setningar og ord- 

 lag, baade etter einstavingsord med ljodtrykk, og etter fleirsta- 

 vings tonelagsvald uttala med meir eller mindre tydeleg tonelag, 

 verta sett eit serskilt teikn (:) til grensemerke for tonelags- 

 valde. 



I surne høve er de ikkje so godt aa avgjera kvar ende- 

 merke for tonelage helst burde staa; dette er f. eks. ofte tilfelle 

 naar eit tonelett smaaord kjem etter eit ljodveikt ord som høyrer 

 med til eit noko langt t.l.vald. I slike høve fær ein setja 

 teikne etter „beste skyn". 



Framanfyre t.l.vald som hev sers sterkt ljodtrykk 

 (større intervall) vert de sett ein +, og framanfyre t.l.vald som 

 hev heller lint ljodtrykk (kort steg, „baby- uttale") ein +. 

 (Meir um dette seinare). 



Lokkeord-uttalen vert her synt med teikne » sett etter 



fyrste stavinga. (Fyrste stavinga vert uttala med ein høg tone, 



og melodien gjer so eit byks og kastar seg ned paa ein lægre 

 tone). Sjåa merknad nr. 63. 



Apostrof (') vert her bruka til „d elings merke" naar ei 

 staving er „delt paa vokalen". (Sjåa stykke Deling paa vokal). 



Der bokstavane € og o (for „open" e og ø) vert bruka i 

 denne boka, kann de og verta uttala æ og os: $%ce"%%, sæ"fø 

 for #«"#, so" tø. 



Alle baktungeljod — vOkalar og konsonantar — vert i Rin- 

 dalen uttala med noko høg tungestilling. 



