1914] STAVINGSDELING I RINDALSMAALE 



Lang o, u, i og y vert gjerne diftongisk som sisteljod i orde, 

 likeeins inne i orde framanfyre vokal; dei byrjar med ein meir 

 rom (open) vokal en dei sluttar. Surne gamle folk uttalar ogso 

 å i liknande høve som diftong: åo — råo, blåo, gråo, en 

 våo^e. (Men rått, blått o. s. b. med å). 



I Lomunddalen (som skil seg ut i sumt anna og, f. eks. sj 

 eller -s baade for ■% og sft) er de o ist.f. å <C -u, -um, -ur : 

 sonCo (same), gåro (dat.), bøtto (flt.). 



g etter lang vokal, og etter r og I er for de vissaste open 

 (spirantisk): daff, var f, hælf. 



I snarslurven tale kann baade g og k verta spirantisk fyre 

 vokal: xaffe : å xå"k :, xatta :, foe : fut a:, fa : fæTe :, 

 efaW:. (Tildels x fyre t og n: låxt, våæ'n?). 



kn og gn vert uttala paa mange maatar; eg hev høyrt orde 

 kne uttala kne, kne, nnjé, ne, xne. De er kanskje uttalen kn, 

 som er mest bruka: kne, kniv, knapp, knakk 1 , {x er spirantisk 



° 



k 2 , ^ ein „nasal h"; „nasal h" kann ogso fjnnast som individuel 

 talefeil ist.f. s fyre m og n: mmagufami, nnårkall). 



Palatalane fy, j, 11, l o. s. b. er framtungeljod i Rindalen, ikkje 

 midttungeljod. 



Den palatale s-ljoden i .§a og sføå vert tildels uttala med litt 

 upplyfta tungespiss, og er daa noko meir lik s og .s (Storms |?). 



Istedetfor då vert de ogso uttala: slå, lå, slå, lå, sla, sla, 



'o o o 



sl«, slå. 



o * o 



I ord som ø"nslf (verb.), svæn^e (subst.) og skånte (subst. 

 m. ; mager hest) er de dental n. 



1 Høyrest ofte mesta som knjapp, kajakk. Grunnen til dette 

 maa vel vera den at framtunga vert hyva litt for mykje 

 iipp med de same tungestillinga for den noko høge bak- 

 tungekonsonanten skal bytast um med stillinga for vokalen. 



2 Den spirantiske k som ein no og daa kann raama til aa 

 faa høyra i Rindalen, er visst litt meir lik fy, han, en den 

 tyske ch i machen. Rindalsk x vert uttala med noko 

 høg tungestilling; han er mykje lik ein kj-ljod som eg hev 

 høyrt bruka av svenskar, f. eks. i orde kyr kan. 



