EILERT MO [No. 2 



r + n, d, t, s > n, cl, t, s (supradentalar). 



I + n, d, t, s, 1 z> n, <], f, s. / (kakuminalar). 



I + r ^> TY : g&VVot, stoTYøgg, spør rakk, ståfyånn. — Denne 

 r-en i gær^rdt staar aa kalla midt iniillom supradentalane og 

 kakuminalane. 



Naar n, 1, d, t ell. s kjem etter ein supradental eller kaku- 

 minal konsonant, vert dei oftast uttala med same tungestilling. 

 (Sjåa merknad nr. 86). 



For n, 1, d, t (ikkje s) gjeld same regelen naar dei kjem 

 etter palatal konsonant. (Naar de er s, i Realia, er de ikkje av 

 de at de er ein % fyre, men av de at næste stavinga byrjar med 

 1. Sml. dans, krans, te matis, HaltfonjSétn, SomonjSéfmpa&ile, 

 Ruqqlaipi; hev ogso høyrt utt. Kån'a'n-% : lann,:). 



Konsonantfraaløysing. 



Naar eit ord, eller ein del av eit ord, eitid hev vore berre 

 ei staving, men seinare hev vorte til tvo paa den maaten at 

 siste konsonanten (eller konsonantane) hev skilt seg ut og vorte 

 ei staving for seg sjølv, kann ein kalla denne umlaginga ei 

 stavingsdeling. 



Ord som eingong maa ha vore einstavingsord, men ved kon- 

 sonantfraaløysing hev vorte tvostavingsord i rindalsmaal er f. eks. : 

 soWn, jufn (djupn), vat[t]'n, båt[t]'n: (med bindevokal : ) 

 fag el, hag el, ta gel, av el, skav el, søvel, rakk' el, bæssel (beisl) ; 

 di§'er, ma$er, få§'er, åk' er, never, lever, ad' er (older, al nus), 

 melder, temmer, fender, set'er. 



Slike ord vert uttala med enkelt tonelag. 



Konsonantar som hev vorte fraaløyst er: 

 n etter k, p > /, t, s. 

 1 (> l) etter k, g, v, m, % (p).j 

 r etter k, g, v, p, t, d, m, r$. 



Gamalnorsk sl og ti hev oftast vorte II etter vokal: tall, 



oo o o 



soll, kvill, jslpsvæn, UlVbcin. 



