1914] STAVINGSDELING I RINDALSMAALE 



Konsonantfraaløysing maa ein vel og segja de er i ord som : 

 ræggel, egg el, hækk'el, sekk' el, nøvel, krerfåel, ceppet, Jfcevel, 

 viniijJfæggel, sftøktt-el (skykla, skokla), tilt' er (tiltra, stiltra), 

 ljækk'el (inf. aa kjekla), vekke l (=Nd. forvride), blisfer, kvisk'er, 

 vaWn (aa vakna), sak tr n, stått'n (storkna) o. s. b. For naar 

 siste vokalen vart slyffa i ord som regla, kringla, kefli, 

 vakna, vilde de som var att av orde, dersom siste konsonanten 

 ikkje hadde vorte ei staving for seg sjølv, ha faatt ei konsonant- 

 samanstilling av same slag som de hev vore i dei einst. ord 

 som vart delt ved kons.fraaløysing. 



Desse orda og vert no uttala med enkelt tonelag 3 . 



Deling paa vokal. 



Eit anna slag stavingsdeling som vert mykje bruka i rin- 

 dalsk, er deling paa vokal. 



At ei staving er delt paa vokalen, vil segja at vokalen vert 

 uttala med greidt skilte steg i tonen, so de i grunnen er tvo 

 stavingar. 



Naar ei staving er delt paa vok., vil de i denne utgreidinga 

 verta synt paa den maaten at vokalen i den delte staving vert 

 skrive med ein apostrof etter. Apostrofen vert soleis bruka til 

 eitslags uppatt-takingsteikn (repelitionsteikn) for vokalen. — Skal 

 ein ha tonelagsteikn og (aksent) i den delte st., vert de sett millom 

 vokalteikne og apostrofen : rd r, p (inf. aa ropa). 



Kjem eit smaaord, eller ei ending, som byrjar med vokal, 

 etter eit ord son) endar paa same vok., er uttalen ofte so gjera- 



8 De er ikkje til viss gjort at dei hev havt enk. ti. heile tida 

 sidan den vokaliske endestavinga kom burt. Baade desse, 

 og ord som gry"t, bø"tt, ka^st, re"st, hev kanskje eingong 

 vore uttala med samansett tonelag: *cepp"et, *kreiy£el, 

 *blist y er, *vaW x n; *gry% *bø"tt, *kcb , st, *re'st. (Desse 

 siste hev stavingsdeling paa vokalen). — Jfr. sys tir > 

 søster, d 6 1 1 i r > dott' er. 



