EILERT MO [No. 2 



vil like eins som naar ei staving er delt paa vokalen 4 . Men eg 

 hev like vel funne de rettast aa skriva vokalen tvo gonger i 

 slike tilfelle: 



spa a (flt., spadar), lee (flt., leder; particip, lide), bee (par- 

 ticip), ree (particip), Itinji (b. f. flt. av li, f.) ; tree, lee, stee, 

 no sØe : (no slær eg), e jer y ee ve: te: (eg gjer de vel til), han 

 sloo : , loo :? ås ly l : evæy : å fa åss : måt :, katy d,u +sæ me : 

 kva de ^e : tt i : (kann du segja meg kva de er i de). 



De einaste undantake gjeld endinga og smaaorde en; e-en 

 der er no og berre ein bindevokal aa rekna for: te'n (b. f. flt. 

 av ta, f.), sme"n (b. f. av smé, m.), le'n (dativ av le, f.), no sljé"n : 

 (no slær han), kvar' est: é"n:? ås dren' framm: (vi dreg han 

 fram). 



Merk: Der de heretter i denne utgreidinga vert tala um 

 stavingsdeling, meinest de alltid naar de ikkje er annleis sagt, 

 deling paa vokal. 



Delingsvokalen. 



Daa de vilde falla litt tungvint, um ein kvar gong ein tala 

 um vokalen i den delte staving, laut bruka alle fem dessa 

 orda, vert de her tildels bruka uttrykke delingsvokalen 

 istaden. 



Vokalen i den delte staving kann vera lang eller kort. 

 Lang delingsvok. er de f. eks. i orda: 

 bø"t (utt. bø'øt, aa bøta), flø"t 5 , vå"y (aa vaaga), ka'k (ei kaka), 



4 Siste vok. i lee (b. f. av le, n.) er vel gjernast litt lenger, 

 litt tydelegare uttala, en andre delen av vok. i le'n (dativ 

 av le, f.). Folk som brukar diftongisk o uttalar vok. i orde 

 go" som ein diftongisk delingsvokal, men f. eks. o i loo 

 (lo ho) som diftongisk o -f- kort o. I Itinn er fyrste i-en 

 diftongisk (hi y imi, mesta som Ufinn]). 



5 Klåktia : fløte : = trondhjemsk klåkk"a : fotte : ; en -> fløte 

 se : me å 'gå : bævtvæyen o: ein kjem noko snarare fram 

 naar ein gaar beinvegen. 



