1914J STAV1NGSDELING I RINDALSMAALE 9 



Med st.d.: 

 vis'a'r, før a 'r, friaW, bræ£å n r (komparativar); før a" st, snår- 

 cfst (superlativar), arbæi (inf.), fo\æ's (subst.). 



Utan st.d.: 

 væWlæi (vetlide), lepp"si (adj.), hæmkil (subst.), 'sfyirynfell (m.), 

 mtf&nip (m.), héTkapp (m.), flæfskvett (subst, m., fløyleskvett), 

 viiysVersføi (subst. n.). 



Med st.d.: 

 æ^lceH (engleiga), 4akk"st' (subst, f.), eika"' (inf.), muifs'11 (f.) 

 my^snfp (f.), rær^ka^pp (f.), stiifrskvs^t (ei stutskvetta o: ei sprøyta 

 av stilt 1 ' 6 ), v&asjfi" (subst. f.). 



Merk: 

 I substantive arbæi glid melodien paa fyrste stavinga ned 

 til lægste tonen i tonelage; men i infinitiven år y bæ"i, som hev 

 st.d., fær fyrste delen av den delte staving den lægste tonen i 

 orde. (Sml. med tristavingsord som stor gryta, der andre sta- 

 vinga hev den djupaste tonen). 



Stor og liten toneskilnad. 



Dersom ei onnor staving i orde hev den lægste tonen i tone- 

 lage (og daa som oftast meir ljodtrykk og), er de mykje vandare 

 aa avgjera um den siste st. er delt eller ikkje. Ho ksnn sum- 

 tid vera de daa og; men ein vert i dette høve ikkje so vel vårs 

 de; ein kann verta mesta like vis paa um vok. vert uttala med 

 jamn tonestiging, eller um de er ein liten rykk i toneflytjinga. 



Men med samanlikning vil ein no finna at f. eks. ord som 

 lænsmamij, kåk'elåmn o. s. b. vert uttala litt annleis i bunda 

 en i ubunda form. Ein legg merke til at naar orde hev b. f., 

 vert vok. i andre stavinga uttala med eit ørlite hopp i tonen. 

 Toneskilnaden er mykje mindre en naar den delte staving hev 



13 Gra stat = angel i ca silvestris; kvenjistat = archan 



gelica of f icinalis. 



