10 EILERT MO [No. 2 



den lægste tonen i orde. Dersom ein samanliknar b. f. av orda 

 spæltmann og lænsmann, vil ein merka forskjelen. 



Naar de her vert skrive baade tunn aksent (tonelagsteikn) 

 og apostrof (delingsmerke) etter ein vokal i eit lleirstavingsord, 

 hev den delte staving (fyrste delen) den lægste tonen i orde. 

 Hev ikkje den delte st. lægste tonen, og delinga difor ikkje er 

 so audhøyrt (hev liten toneskilnad), vert delingsmerke bruka 

 aaleine : 



spæltma n mi (spelemannen), lænsmann (lensmannen); rctne'p 

 (raanæpa), kump (kunæpa, turnips). 



Toneskilnaden i fleirstavingsord. 



Ei delt staving vert alltid uttala med same toneskilnaden 

 som andre tvostavingsord (med enkelt tonelag) i same høve. 



Eit tvost.ord med de vanlege enkelte tonelag (normalt 

 ljodtrykk) hev de eg vil kalla stor toneskilnad. Naar heile orde 

 er ei delt staving, og orde er aaleine um tonelage, hev de like 

 eins stor toneskilnad. De same er tilfelle um de framanfyre 

 den delte st. er ei lett (vegtlaus) fyrestaving: 

 beta"l (inf.), befye"nn, fæté"n (fortena), fæsø"mm, færjy"H 

 (forgylla), færm(Z j,, r u (formeir, likare), færs%é"n (forskjelen), 

 ålæ"n (aaleine), eli"t (litt), eda'§, ega' 1 r, en-naW (nokre, inkje- 

 kyn fleirtal 15 ), te-ræ"i (til reide, ferdug), te-go" (til gode). 



Naar enkelt- tonelage er ein del av eit samansett (dubbelt) 

 tonelag og byrjar med lægste tonen i orde, er toneskilnaden like 



u At myfy, lite, gæVe o. s. b. tildels vert uttala med enkelt 

 tonelag naar dei kjem etter eit tonelett feer, maa vel koma 

 av paaverknad av samansette ord som byrjar med feer- : 

 f ær mytfy, fæ \it'e, f ær gæl'e, ist.f. f ær my^y, fæ We, 

 f ær gæte. Sml. med fæte'n, færmceW, færvårå, færhåriå, 

 færfjåså, de fæsomt'e. 



15 Når y e, når y a, nå"r (ljodv. nåre, nåra, når) vert bruka i 

 spyrjesetningar, og i forteljesetningar med negting : en-nåre 

 o. s. b. i fort.setn. utan negting (og sumtid i sp.setningar 

 med meininga ein del). 



