14 EILERT MO I N(). 2 



Toneskilnaden i ord med sterkare eller linnare ljodtrykk. 



Naar eit tonelagsvald vert utmerkt med sterkare ljodtrykk, 

 vert toneflytjinga i tonelage litt større en naar orde hev vanleg 

 (normalt) ljodtrykk. Toneskilnaden i delt staving vil difor og 

 — naar fyrste delen av den delte st. hev den lægste tonen i 

 tonelage -- verta større i slike tilfelle en elles. 



Framanfyre ord (tonelagsvald) med sterkt ljodtrykk vert de 

 her i denne boka sett ein +. 



Naar eit tonelagsvald hev sers sterkt ljodtrykk, plar eitt 

 eller fleire ord som kjem seinare i same setning, eller i ein un- 

 dersetning til han, aa faa ein uttale som hev heller liten skilnad 

 millom den lægste og den siste tonen i orde. J slike tilfelle vil 

 delte stavingar som hev stor toneskilnad naar orde hev normalt 

 ljodtrykk, faa mindre toneskilnad en elles. 



I denne uttalen byrjar ordmelodien litt over sistetonen i 

 orde, glid nedover og under den, og stig so upp til den siste 

 tonen i tonelage. De er litt mun paa enkelt og samansett tone- 

 lag i denne kortstegs-uttalen og. Den delen av ordmelodien som 

 ligg over sistetonen i orde, er i enkelt tonelag berre eit lett „for- 

 slag" til den djupaste tonen i tonelage. Den djupaste tonen er 

 i dette høve ogso den sterkaste i orde. I ord med samansett 

 tonelag fær den fyrste delen av ordmelodien sterkare ljodtrykk. 

 Dette minkar under toneflytjinga ned ifraa fyrste tonen i tonelage. 



Til merke for denne uttalen vert de her bruka ein + sett 

 framanfyre orde. 



Setningar med eksempel paa baade sterkare og linnare ljod- 

 trykk er: 



A Bmjrij'- ^M' ? n : ty&nfåe Ut,: +é:. +Så : +%y"n : høre Ut : 

 he: +té: "dæm : . Dæm +jor: ^båd y e: dæm +fræs: å dæm 

 + svalt:. Dæm spo"n: om en va våfans: te +s$æra: en 

 ^ meVenft-.. Md"r:l når +é: bli ^stor:, å du: bli ^lita. - 



De +e' Ut : ^a f, ll : så hee : +sa : ^vhwHe :. De +vå' Ut : 

 ~^mæ"r : hel ^fø :• 



