1914] STAVINGSDELING I RINDALSMAALE 15 



Sumtid kann orda istadenfor kortstegsmelodien faa eiti ut- 

 tale som er so snøgg og lett at „forslag" eller toneflytjing ikkje 

 vert merkande. 



Dersom setningen: Vade: han + OVa: så {")kom[m]{:)? 

 skal ha sterkt trykk paa Of a, kann orde komm, soframt ikkje de 

 og skal ha sterkt ljodtrykk, verta uttala paa tvo maatar: anten 

 med kortstegsmelodien eller utt. svært fort og lett, so de vert 

 mesta vegtlaust. (Setningen vert i dette tilfelle uttala slik: 

 Vade : han + OVa: så kom). — Setningen \+E: ^vilj' n,å: 

 ^hå: kann ogso segjast mesta slik: +E' vil Hå ha:. — 



I desse setningane her nedanfor kann siste orde verta ut- 

 tala so lett og kort, so ein slett ikkje kann merka nokon forskjel 

 paa enkelt og samansett tonelag: 



+ kæmmen Ut: (^)snåt(:), dena kråp[p]en? Kvar' est : hen 

 (o: hev han) ^jotf tase: da, na on[n]in{n]? {+)Kva de: (+)vå : 

 ham, ^ kalt a se:, na M(')n? 



Ein uttale som likjest my kje paa kortstegsmelodien plar 

 ogso siste talorde faa i teljing, serleg naar ein veit fyrrut kor 

 langt ein skal telja; soleis f. eks. naar ein vil telja til ti: æn : , 

 tvo:, o. s. b. å"tt:, ni":, ^~ti" :. 



Like eins orde „ammen u etter bøner: „Gut: oozye: — mit 

 u U9 e '• J æ We I — tel' en : (eller tel : en; rettare tel en) sanji : — 

 gussfrøkt : , + amm' en : ! " 



Smaa born vil gjerne bruka kortstegsmelodien istadenfor 

 den vanlege uttalen (normalt ljodtrykk). Naar dei f. eks. skal 

 nemna dei dyra dei kjenner, vert de gjerne paa denne maaten 

 („ baby uttale"): 



— ^hæs[t\'n : åsa ^g[r]is'n : åså ^kua: åså "ka[l]v'en : 

 åså ^hånHtm: åså ~^høn y a: o. s. b. 



I heilt vegtlause ord vert deling paa vokalen ikkje merk- 

 ande. (Jfr. stykke XIII). 



Stavingsdelinga i he :'n o. s. b. vil verta umtala i stykke 

 XIII i Oversyn over ord med st.d. paa vokal, og ei som likjest 

 den i Merknad under stykke XIX. 



