1914] STAVINGSDELING I RINDALSMAALE 35 



Naar de er delt staving i eit ord som hev ljodveikare ord 

 etter seg i tonelagsvalde, er toneskilnaden i den delte staving 

 i grunnen berre „halvstor", d. v. s. litt mindre en „stor", men 

 noko større en ,,liten" toneskilnad. 



XIII. Ord som vert uttala med ljodtrykk (ikkje er reint 

 vegllause) og fær de stutte pronomen [e]n (ist. f. han/n, 91 ) 

 attiske ytt siste stavinga. 



Dei orda som de stutte pron. vert uttala såman med, endar 

 paa vokal, r, l eller 1-ljod (N.B. ikkje ty, og ikkje n-ljod). 



Naar de orde som pronomene er lagt attaat er vegtlaust, 

 vert stavingsdelinga ikkje merkande. — De same er tilfelle naar 

 pron. er hengt åtti eit ord (f. eks. ein inf.) som endar paa 

 stavinga -er eller -el : Vilji sæ"n : ? Dåk mcfitø : fippen : / 



Naar eit verb som pronomene er attihengt hev berre fyrste 

 o: den nedgaaande delen av de samansette tonelag, fell st.d. burt. 



Eksempel: 

 E spo"n :. Kva jo"n : åe : fær? Kvar : e"n : no :? No : fé"ii : 

 der : at.. No é"n her : at. Fæk du $å"n : at? Fæk du .%ån y 

 att :? Bæ"st : essrm : at n e her :, så e"n :• der :. Næi §å"n : 

 no:! Vil du hå"n:? Fæsto 'n : kva du så:? Dæm tok: å 

 kasCan Td:. Dåk må ^bær : ^itt.'- rægan synn,:! He du: 

 bråten å: (n: av)? Dåk må bær an iiyn,'.! Vil d^u $lå"n : 

 syn,nj'.? Vil <iw %lårf synjii:? (o: Vil du slaa han sund? Jfr. 

 Merknad under stykke IV). Dåk må hån y in,n,:! (Her vert 

 orda hån iiyt% : o: ha han inn, utt. like eins som subst. hårCimi, 

 hanen). Skå! åss : læn y hm :? (o: leida han inn; uttala like eins 

 som lærfinn,, b. f. flt. av hokynsorde læn, lein. — Jfr. merknad 54). 



91 Formene havji, håna, ho, hærfa vert bruka naar pron. er 

 fremst i setningen (N.B. han, ho), og naar de staar inne i 

 setningen og hev ljodtrykk. I dei fleste andre tilfelle vert 

 dei stutte formene [e]n, nå, o, na bruka. Naar pron. er 

 fyrste orde i ein undersetning kann ein bruka kor ein vil 

 den stuttare eller den lengre ordforma. 



