36 eilert mo [No: ' 2 



Merk: 



Hev eit verb proriomene [e\n attihengt, fell ikkje stavings- 

 delinga burt um de kjem eit tonelett adverb etter ve r be i 

 same tonelagsvald : 



Tå"n hit :! Hå"n itt : synn :! E .sé"n vel :. Vå"n it/. : gofe : 

 å fæf me' :? Fcesta , n itt : tå : na tasken! E +Uas£å"n itt : 

 + syyyn, :, +é : itj[f\. As ræs y e r n vel : opp :. Vilpafn itt : jcer^a 

 e :? (Sml. bcer y an inn : 92 ). 



Sjåa siste merknad til stykke XII. 



Naar præpositionar vert uttala såman med de stutte 

 pronomen [e]n, og dei ikkje er heilt vegtlause, fær dei ei meir 

 eller mindre tydeleg stavingsdeling. 



Er præp. eit einstavingsord, eller eit tvostavingsord med 

 samansett tonelag, vert toneskilnaden i den delte staving stor 

 eller liten alt etter som præp. hev mykje eller lite ljodtrykk. 



Naar præp. er eit ord med fleire stavingar, fær den delte 

 staving den uttalen som utbytinga (fordelinga) av tonelage krev. 

 Ga du: myk y y : fæ"n:? Ga du : myljy feen? Tæåu itt : %å: 

 tin? Dcem fcekk' itt : tt"n :. Fcekk' dcem itt ■ Ø'n '• ? Næ'i : 

 (sjåa stykke XVIII), dcem + fcekk' itt'- ^ii"n :. Dcem lest' itt 

 nåles : pa"n :. Du mel skorøf på"n : elitl Då"kk : (sjåa stykke 

 XX), — ås ska prø"v : å kliv : oppWn :. ^ Kvann : de "e : 

 så ^sta : tåiér : atttifén :? 



Naar pronomene [e]n vert bruka fremst i underset- 

 hingar og hengt åtti ord som endar paa vokal, r, l eller 1-ljod, 

 vert de stavingsdeling av eit sers slag. — I desse eksempla her 

 vil de verta gjort ein freistnad med aa syna korleis uttalen er 

 i slike tilfelle: 



Vade : + hé : 'n (o: her han) • låg : ? De va då : 'n seif U •' å ro"p : . 

 De va +Pe : 'n va ^etfe : (o: de var Per han heitte). Han 

 vila vår^å : så snå : 'n konn : (so snar kan kunde). 



! ' 2 bcer^a — inn : er (lausleg) samansett verb. — Jfr. Merknad 

 til stykke III og IV. — I bær an inn '■ er toneflytjinga paa 

 -an nedgaaande. 



