38 EILERT MO [No. 2 



(Naar substantive er objekt eller „hensynsbetegnelse" til eit 

 verb, usamansett eller samansett, og de ikkje er noko ljodveikt 

 adverb millom prædikate og „artikelen" en, gaar denne inn 

 i tonelagsvalde aat verbe. Personnamn-artiklane plar ogso gaa 

 inn i tonelagsvalde aat ein fyregaaande præposition). 



De ubundne kjenneorde en (= ein) vert sumtid, ikkje 

 ofte, uttala såman med de orde som er framanfyre: 

 A huff : de ty : (ell. huft'e : ty : o: huttetu) feen kall : vinn : / Å 

 jø'de : me : feen tupp :! A de+e nå : 'n { + enån : , +enå : en) 

 " hegne : (= h 6 u g u e , Hardanger, R.) ! Han vila sæ : 'n (ell. sæl : 

 en o: selja ein) hæst : . Dæm vila sko : en hæst : (ikkje :' eller 

 her). En kan jé"n : fy" Il : en hæl : sækk : (ikkje fy"h{ i dette 

 tilfelle; sml. ås må vel: fy"ln,: i- vi maa vel fylle han). 



XIV. Inkjekyn fleirtal (ub. f.) av adjektiv og par- 

 ticip paa -inn og -læiinn: 



lø"n 0b , y"vn, kå" mn, klå"vn, de"^n, vå y læ'n, vinn, y læ"n, sføiW- 

 \æ"n (= Nd. ufordragelige) o. s. b. 



Undantak: ofn, tuffn, posn, smd,d,'n, råt[t]'n, snøtt'n m , 

 vaWn o. s. b. (Naar n er staving aaleine etter d, t, k, f, s). 



Dei tilsvarande former for hankyn og hokyn er: yvne, yvna; 

 kåmn y e, kåmrta; vålæne, våHæna; råCne, råCna; o. s. b. 



Andre adj. hev ikkje st.d. i inkjekyn flt. : grå, i flt. grae, 

 grå a, grå; stor — stor y e, stor a, stor; støgg — støgg y e {styjfe), 

 støgg y a, støgg. (N.B. Som prædikatsord alltid grå, stor, støgg i flt.). 



Heller ikkje eigedomspronomena hev st.d. i inkjek. fleirtal : 

 minCe), min(a), min; i dativ min å, min y a, min, flt. mirfå, 

 eller og min i heile dativ. 



XV. Substanti va ja"n, tå"n, ræ^n. 



Jå"n er ei nymaates uttaleform ; dei gamle segjer 'joiyn,. — 

 I bunda form hev desse orda enkelt tonelag: jane, tåne, ræn,rie. 



95 Få y lø"n : sfyivyn, ; = sauskinn med ulla paa (uklipt). 



96 SnøttHnn = pætk y in,n o: ordentlig, velstelt, nett. 



