10 EILERT MO. [No. 1 



„tuvone a og „gruvone" på toneflyttingskurvane å døme, fær 

 stemmebanda ei kortvarig straming når tungemusklane slakkast, 

 og ein kortvarig slakke hår tungemusklane blir strama. Det tek 

 seg mesta ut som det er eit slag automatisk økonomisering med 

 taleenergien. 



Midt inne i klangføre konsonantar er det ofte ei nokso djup 

 „gruve" (o: bøyg ned). Te kraftigare konsonanten hev vore ut- 

 tala, desto djupare er gruva, ser det ut til. Ei „gruve" vil her 

 segje ei toneflytting ned med ei toneflytting upp straks etterpå, 

 — eller um ein vil: ei stemmebandslakking med ei straming 

 etter. Hev det samtidig vore ei straming av tungemusklane med 

 ei etterfylgjande slakking? 



Millom tvo vokalar plar det vera små „tuvor" (o: bøygar 

 upp), — ei toneflytting upp med ei toneflytting ned alt straks 

 etter, eller med andre ord: ei stemmebandstraming fyrst, og ei 

 slakking straks etterpå den. Hev dette vore samtidig med ei 

 slakking av tungemusklane og ei etterfylgjande straming? — 

 Når tunga skifter stilling millom tvo vokalar, lyt det vel fyrst 

 vera ei slapping av tungemusklane, og deretter ei straming 

 av dei. 



Sumtid viser det for at tuvone eller gruvone hev vorte berre 

 halve; toneflyttinga hev ikkje fått gå tilbake att til utgangs- 

 punktet. Grunnen til dette må ha vore at enten tonelaget eller 

 eitkvart anna hev tvinga toneflyttinga andre vegen. 



Toneflyttingskurvane for vokalar hev gjerne nokre korte 

 svokk (g»uvor). Dette synest vitne um at det er skjelvingar i 

 målet under tale, liknande skjelvingar som under song. Når eg 

 hev gjeve ans på skjelvingar under song, hev eg tykt at det 

 under kvar skjelving er litt lydforsterkning å høyre. 



Eg held det for mykje sannsynleg at den største lydstyrken 

 i eit ord ofte hev vore i eller tett attmed eit slikt svokk. Hev 

 ein vokal fleire svokk, syner kanskje det største svokket kvar 

 største lydstyrken hev vore. 



Det ser ut som um sterk pust og lægjer tonen, so det blir 

 ein bøyg ned pi tonekurven. I upptakingane er det nokre døme 

 på h uttala med stemme (klangfør h !). og i delte tilfelle er det 

 bøyg ned (gruve) like eins som for andre konsonantar uttala 

 med stemmelyd. — Er det for bruken av klanglaus og klangfør 

 h ein liknande regel som for bruken av klanglaus og klangfør 

 b, d, g? (Sjå side 28). 



