14 EILERT MO. [No. 1 



av toneflyttingane, at det er vandt å avgjera kva som hev vore 

 „bratt" og kva som hev vore „boge" tonelag. 



No kann ein tykkje at det ikkje fær vera so nøgje korleis 

 terminologien er, når vi berre hev ein, og veit kva som er meint 

 med det og det faguttrykket. Men dersom sjølve terminologien 

 kann segjast å vera ei hindring for framgangen åt faget, er han 

 forkasteleg, og bør med all' som fyrst bytast um med ein annan 

 ein, — ein som ikkje er so fårleg. Dei fagorda som hev vore 

 bruka i fonetikkane um dei ymse slag tonelag, hev visseleg verka 

 noko villande („ forvirrende"), og dei burde difor vore vraka og 

 umbytt med andre ord. Sers uheldige faguttrykk er „einstavings"- 

 og „fleirstavingstonelag" (= „enkelt" og „dobbelt" tonelag); likeso 

 uttrykket „tvetoppet betoning" („tvetoppet tonelag"). 



Ein filolog som les i tyske lærebøker um „zweigipflige oder 

 geschleifte Befonung": „Zweigipflige Silben (geschleifte Vokale) 

 sind naturlich stets lang", kann koma til å tru at når vokalen i 

 ordet er kort, blir det ikkje tid til å uttala „tvetoppet aksent" 

 (jfr. Amund B. Larsen: Om de trondhjemske dialekters „apokope", 

 side 5), og kann ikkje få det upp i hovudet sitt at det er forskjel 

 på uttalen av f. eks. skræpp (m.) og skræ"pp (f.). Like eins vil 

 ein som hev lese og lært at det i norsk er tvo slag tonelag: 

 einstavingstonelag og fleirstavingstonelag, ha vandt for å skjønne 

 kva forskjel det er på den uttalen eg hev kalla „brote einstavings- 

 tonelag" (Maal og Minne 1918, side 147) og tviteken vokal ut- 

 tala med det enkelte tonelag som blir bruka i fleirstavingsord 1 . 



(Ekspm. serie II). 



Etlerdi det hev vore brukeleg å kalle berre det eine av dei 

 tvo tonelag som blir bruka i fleirstavingsord, for fleirstavingstone- 

 lag, vil det kanskje ta seg rart ut å tala um „enkelt" og „dob- 

 belt" („samansett") fleirstavingslonelag. Eg hev difor tenkt 

 på um ein ikkje kunde kalle det eigenlege einstavingstonelag for 

 udelt tonelag, d. v. s. eit tonelag som ikkje er delt på fleire 

 stavingar, og dei tvo slag tonelag som blir bruka i fleirstavings- 

 ord for delt tonelag, d. v. s. tonelag som blir delt på på fleire 

 ord eller stavingar. Den einaste ulempa med dette er vel den 

 at einkvan kann ta uttrykket „delt tonelag" for einstydande med 

 „zweigipflige Betonung" (den „tvetoppede aksent", som det heiter 

 på norsk-dansk). 



1 Jørgen Reitan kann ikkje ha vore uppmerksam på denne forskjelen 

 då han skreiv hoka „Nytrøndsk ordforkortning og betoning". 



