16 EILERT MO. [No. 1 



fleirstavingsord, — akutt-aksenten til å syne hardt (= ^enkelt") 

 tonelag, gravis-aksenten til å syne mjukt (= „dobbelt") tonelag. 



I arbeid um tonelagstilhøve hev eg sett aksentane etter fyrste 

 stavinga i tonelagsvaldet (etter den stavinga som hev hovud- 

 trykket). 



Når „enkeIt"-tonelaget går inn som del av eit „dobbelt" tone- 

 lag, hev eg synt dette med å sette tunn aksent etter bitrykk- 

 stavinga. 



For delinga av eit ord i stavingar hev eg ikkje kunna bruka 

 dei reglane eg lærte i småskulen. Av intervokaliske konsonantar 

 hev eg rekna so mange med til fyrste stavinga som ein utan 

 vanske kann ta med i denne stavinga um ho blir uttala aleine. 

 Sjølve målføret gjev meg rettleiding her. Ord som vatne, fagre, 

 må eg dele vatfne, fåg s re; for ubunda form av fyrste ordet hev 

 i bygdemålet uttalen vatfn, og eintalsforma av siste ordet blir 

 uttala fag' er. Derimot må eg setje aksenten i ord som hæstn, 

 kalven elter t og v. hæst'n, kalven-, for i ubunda form heiter det 

 hæst og kalv. Denne måten å dele orda på tykkjer eg høver 

 aller best med uttalen og. 



Å bruke nokon serskilt sort aksent ved einstavingsord som 

 blir uttala med tonelag aleine, trengst ikkje dersom ein hev eit 

 teikn til grensemerke etter kvart tonelagsvald. Til å setje etter 

 tonelagsvalda hev eg bruka teiknet : (kolon). Den tanken at eg 

 skulde ta dette teiknet til den bruken, fekk eg med di eg kom 

 til å tenkje pi at i den gamle runeskrift var det tildels bruka 

 eit liknande teikn etter kvart ord. 



Når teiknet : står etter eit fleirstavings tonelagsvald, er det 

 ikkje vandt å sjå kvar dette byrjar; for det er sett inn ein 

 aksent etter fyrste stavinga i tonelagsvaldet. Er det ikkje nokon 

 aksent til å syne at det er eit fleirstavings tonelagsvald framan- 

 for teiknet :, er det (einstavings-)ordet eller den stavinga som 

 står framanfor dette teiknet, eit tonelagsvald aleine. 



Når eit ord hev tviteken vokal, hev eg synt dette ved å 

 setje ' (apostrof!) etter vokalen. Eg let apostroffen tyde uppatt- 

 taking av vokalen. I staden for bø' e t skriv eg soleis bø"t; istf. 

 sa d p — så"p ; istf. te go° — te go" ; istf. bo' dy — bo"y o. s. b. 

 Når apostroffen blir bruka såman med aksent, set eg aksenten 

 fyre apostroffen (sjå her ovanfor). — Umtale av då\n, = då:han, 

 på side 2'2 (sml. da'n, dagen). 



Dersom ein vilde ha eit serskilt teikn for den uttalen som 

 eg hev kalla „brote tonelag", kunde ein setje * (cirkumfleks, 



