20 EILERT MO. [No. 1 



Einstavingstonelag. 



Toneflyttingslina åt einstavingstonelaget syner stigning i 

 tonen. På denne stigninga plar det vera tvo eller fleire staup 

 eller svokk, og i eller attmed eitt av desse svokka kann det 

 tenkjast at sterkaste lydstyrken hev vore. Avstanden millom 

 djupaste og høgste tonen i tonelaget er i serie I, nr. 1 (bækk) 

 ein stor ters; i I, 3 [Ir avl) i det heile godt og vel ein sekst, 

 derav umlag ein kvart på vokalen; i I, 5 (sær^n) i det heile ein 

 kvart, derav ein liten ters på vokalen (hovudtonen kann her ha 

 vore på konsonanten -$, ved tonen e (største lydstyrke millom 

 142 og 150 mm. ? ?). I ser. II, nr. 1 (bøt) er avstanden millom 

 lægste og høgste tonen umlag ein kvart; i II, 4 (i$læpp) i det 

 heile mesta ein kvint, derav uml. ein kvart på vokalen; i III, 2, 

 fyrste ordet (tit) burtimot ein liten ters; i III, 4 (bl sik) i det heile 

 ein halvtone over ein kvart, derav uml. ein liten ters på vokalen; 

 i VII, 2 umlag ein liten ters. Den delen av toneflyttingane som 

 er 1'ramanfor „trykkpartiet" i ordet, må vel reknast for eit „for- 

 slag". I einstavingsord er visst dette ofte stigande. 



„Enkelt tonelag" i f leirstavingsord. 



Det eine av dei tonelag som blir delt på fleire stavingar, er 

 det „enkelte" tonelag som vi brukar i fleirstavingsord. Som 

 fyrr sagt tykkjer eg det er greiast og best, og rettast, å halde 

 dette tonelaget og det verkelege einstavingstonelag kor for seg, 

 og ikkje blande dei såman, som det mykje hev vore gjort. Det 

 at surne ord som no er tvostavingsord med „enkelt" tonelag, eitid 

 (i gamalnorsk) var rekna for einstavingsord, kann ikkje vera 

 grunn nok til å kalle det enkelte tonelag vi brukar i fleirstavings- 

 ord for einstavingstonelag. 



Det delte tonelag som hev vore kalla „enkelt" tonelag, hev 

 som regel eit nokso stort „forslag" i rindalsk. Dette forslaget 

 hev sumtid ei kort stigning fyrst, og deretter eit lengere fall i 

 tonen. Dette fallet går ned til hovudtonen i fyrste stavinga. I 

 dette tonelaget er visst hovudtonen i fyrste stavinga for det 

 meste nede på botnen i tonelaget. Men når det etter hovud- 

 tonen kjem eit avslappingsfall framanfor ein klanglaus (ustemt) 

 konsonant, er ikkje hovudtonen den djupaste i stavinga. 



Millom fyrste og andre stavinga er det eit vektlaust — som 

 regel bratt stigande — bindestykke dersom stemmebanda gjev 



