EILERT MO. 



[No. 1 



Brote einstavingstonelag hev eg kalla tonelaget når eit ein- 

 stavingsord fær ei lydforsterkning (eit lint bitrykk) imot slutten 

 av vokalen. Denne uttalen er ei „zweigipflige" og „geschleiite 

 Betonung" av einstavingsord. Brote tonelag kann alle slag ein- 

 stavingsord få, gong og annan. Men bruken av denne utfale- 

 måten er reint vilkårleg. Visstnok blir brote tonelag serleg 

 bruka åt ord som står sist i setningen; men aldri kann ein segje 

 at ein er nøydd til å bruke denne uttalen. Ein kann bruke 

 brote tonelag, eller lata det vera, etter som ein sjølv vil. 



, aj er. Æ,nr. *2. JtaMJ&ac /.• 3. 



.4. '. Vs s Jo|V5- 'åo *Z5' T 9o%s TfrTor '/Sh\ '&S- Wo '/9r 



Ogso når einstavingstonelaget kann segjast å vera ein del 

 (siste delen) av eit samansett tonelag, kann det få den uttalen 

 som eg kallar brote tonelag (zweigipflige Betonung). 



Brote einstavingstonelag blir kanskje tildels uttala med ein 

 stankelyd, og fær då nokon likskap med den danske „stød- 

 tone" (støyttone, „the glottal catch"). 



Setningane „det var da han kom" og „det var der han 

 låg" kann vi i Rindalen uttala „de va då: han, komm:" og „de 

 va der: han, låg: 11 — eller „de va då:' 'n komm:" og „de va dé:'n 

 lag: u (sml. „de va då: {h)o komm:", } ,de va der: (h)o låg:"). Ut- 

 talen av då:'n og de:\i er mykje lik brote einstavingstonelag, 

 kanskje ofte eller oftast like eins som dette ; men likevel er det 

 visst rettast å umtala han som noko for seg sjølv og ikkje slå 

 han såman med brote tonelag. — Merk ! då:'n er ikkje den same 

 uttalen som då"n: (o: dagen); i då''n hev vi det „enkelte" tone- 

 lag som vi brukar i fleirstavingsord, i då: , n eit avslutta ein- 



