1922] TONELAGSTILHØVE I RINDALSK. 23 



stavingstonelag da med eit vektlaust a n etter (i dé:'n eit de med 

 einst.tonelag, og eit vektlaust e n). 



Jfr. Eilert Mo: „Stavingsdeling i rindalsmåle", Videnskaps- 

 selskapets Forhandlinger for 1914, nr. 2, side 36 — 37 og side 41 

 (Merknad); stykket „Brote einstavingstonelag", Maal og Minne 

 1918, side 147-149. 



Tviteken vokal i ord som i overgangstida millom gamal- 

 norsk og nynorsk miste ein utlydande vokal, blir uttala med det 

 enkelttonelaget som vi brukar i fleirstavingsord, ikkje med 

 „zweigipfliges" einstavingstonelag („brote tonelag"). 



Ei samanlikning millom vanleg einstavingstonelag, tviteken 

 vokal uttala med „enkelt" fleirstavingstonelag, og brote ein- 

 stavingstonelag, hev vi i serie II av dei fonetiske eksperiment 

 eg var med og gjorde i Kristiania (bøt — bø"t — bøt; s&æpp — 

 &læ ,r pp — s^æpp ; eg brukar her * til teikn for brote tonelag). — 

 Apokoperte ord som pfp, bø"t (ei pipe, å bøte) hev same tone- 

 lag som samandregne ord som å"mn, ma^pi (omnen, mannen). 



Eg hev høyrt folk frå ymse deler av Nordmøre (Rindalen, 

 Surndalen, Stangvik, Todalen, Tingvoll, Halsa, Aure) og Trønde- 

 lag (Sparbu, Stjørdalen, Fosen, Nedre Gauldalen, Soknedalen, 

 Meldalen, Rennebu, Opdal o. a. st.) uttala tviteken vokal i apoko- 

 perte ord med det enkelttonelag som blir bruka i fleirstavings- 

 ord; eg hev aldri høyrt „samansett" tonelag bruka i slike høve, 

 og aldri „zweigipfliges" einstavingstonelag (brote tonelag). 



„Samansett" tonelag. 



Det andre av dei tonelag som vi brukar i fleirstavingsord, 

 hev vore kalla „dobbelt" eller „samansett" tonelag. At desse 

 namna på tonelaget er nokso høveleg når siste delen av det hev 

 same uttalen (same „betoning") som eit einstavingsord som hev 

 tonelag, eller som eit fleirstavingsord som hev enkelt tonelag, — 

 men er mindre høveleg når dette ikkje er tilfellet, hev eg alt 

 halde fram (side 13). 



I eit tvostavingsord med samanselt tonelag kann andre 

 stavinga ha same tyngd som eit ord som hev vanleg einstavings- 

 tonelag, eller bli uttala med so lint bitrykk at stavinga kann 

 segjast å vera vektlaus. Ei lett andrestaving i eit tvostavingsord 

 med samansett tonelag — likesom ei lett siste-staving i eit fleir- 

 stavingsord med dette tonelag — er umlag like lett eller vektlaus 

 som ei kort andre-staving i eit tvostavingsord med enkelt tone- 

 tonelag. I tvo- og tristavingsord med samansett tonelag hev 



