24 EILERT MO. [No. 1 



lange bitrykk-stavingar (NB i naturleg tale) visst alltid sterkt 

 bitrykk i rindalsk. I ord med fire eller fleire stavingar og med 

 samansett tonelag, kann ei lang bitrykkstaving tildels — i surne 

 ord, helst i visse gardnamn og i ord som er heller lite bruka i 

 dialekten — få umlag same tyngd (betoning) som ei slik staving 

 i eit ord med enkelt tonelag. (Jfr. serie V, nr. 1 og 2, der 

 ælfatona, dativ av eit gardnamn, er uttala på tvo måtar, den 

 eine med sterkt bitrykk på næstsiste stavinga, den andre med 

 same slag „langt" bitrykk som det kann vera i ord med enkelt 

 tonelag). 



Eit samansett tonelag står aldri som siste delen av eit tone- 

 lag av same slag. Når eit ord som hev samansett tonelag når 

 det er uttala aleine, går inn som siste lekken av eit samansett 

 ord som hev samansett tonelag, fær dif or samansetningslekken 

 same uttalen som når denne er eit ord med enkelt tonelag 

 (serie IV, nr. 3: siorgryta; ser. XIII, nr. 5: gr&nsåpa). 



I samansette ord med enkelt tonelag blir og uttalen den 

 same enten siste samansetningslekken, utteken or samanset- 

 ninga, hev enkelt eller samansett tonelag. 



Hovudtonen i fyrste stavinga i eit samansett tonelag uttala 

 med normal tyngd (betoning), ligg kanskje oftast eit lite tonesteg 

 under hovudtonen i siste stavinga. Men desse hovudtonane 

 kann visst og tildels liggje i same høgd. — Ifrå hovudtonen i 

 fyrste stavinga er det i det samansette tonelag ei toneflytting 

 ned som må segjast å høyre tonelaget til, og som ein vel kann 

 rekne med til trykkpartiet i stavinga. Når tonelagsvaldet hev 

 normal tyngd, er denne toneflyttinga ned ifrå hovudtonen visst 

 som regel 2 heil-tonesteg (ein ters); men det er mogleg at ho til- 

 dels er litt kortare (berre 1 heil-tonesteg) eller litt lengere (upptil 

 3 heiltonesteg). 



(Jfr. Merknader til kurvematerialet, ymse nr.). 



I enkelt-tonelaget er det og sumtid ei tonegliding ned ifrå 

 hovudtonen i fyrste stavinga; men i slike tilfelle er denne tone- 

 glidinga berre eit vektlaust fall framanfor ein klanglaus konso- 

 nant (stemmebandslakking), og kann ikkje reknast med til trykk- 

 partiet i stavinga. 



Når eit tristavingsord med samansett tonelag hev sterkt bi- 

 trykk på næstsiste stavinga, let den rindalske uttale denne sta- 

 vinga få den lægste (djupaste) hovudtonen i ordet. Dersom ein 

 ikkje uttala slike ord på denne måten, vilde vi tykkje at tone- 



