30 EILERT MO. [No. 1 



7. Merknader til kurvematerialet. 



Under um talen av kvar upptaking vil eg under A segje mi 

 meining um korvidt ordet må segjast å ha vore vellykka eller 

 ikkje. Under B blir det uppført kvar det er mykje sannsynleg 

 at største lydstyrken (lydtyngda) hev vore i kvar staving. Ifrå 

 der ordet byrjnr og til visse stelle på kurven mæler eg avstan- 

 den og uppgjev målet i millimeter. Under C kjem merknader 

 med ymist innhald, t. d. um „forslag", um andre vektlause parti 

 i ordmelodien, um stemmebandslakking fyre klanglause konso- 

 nantar eller i slutten av ordet, um „tuvor" og „gruvor", o. s. b. 



I, 1. bækk (= bekk, subst., m.). 



Einstavingsord ; udelt einstavingstonelag. 



A. Visst nokso heldig. 



B. Lydstyrken størst nokonstad millom 54 og 87 mm., kanskje 

 helst millom 60 og 65 mm. (det største av dei tvo staupa i 

 tonestigninga). 



G. Klanglaus („ustemt") b. Kort uppstigende forslag? Stemme- 

 bandslakking fyre kons. k. NB. æ: k umlag som 7 : 9, sml. 

 ser. I, nr. 2: æ: k umlag = 4:6. 



I. 2. bækk' en (= bekken, bunda form). 



Tvostavingsord; enkelt tonelag. 



A. b er svæit lang; ellest ikkje noko serleg å segje på ut- 

 talen. 



B. Største lydstyrke i første staving kanskje helst imillom 105 

 og 110 (ell. 115) mm. (staupet i tonenedflyttinga). Er maksi- 

 mum i slike tilfelle litt nærmare den etterfylgjande konso- 

 nant enn når vokalen er lang? Største styrke i andre stav. 

 ved 215 mm.? 



C. Forslag, både upp og ned. Partiet 117 mm. — 125 mm. er 

 vel ei tonelett stemmebandslakking framanfor k-en. 



( c — e = 1-3). 



I, 3. travl, adj. (NB. ikkje rindalsk uttale). 

 Einstavingsord ; einstavingstonelag. 



A. Visst nokso greitt og korrekt uttala. 



B. Største lydst. i 1. staving millom 90 og 110 mm.? eller noko 

 lenger uppe, ved 120 mm.? 



