40 EILERT MO. [No. 1 



V, 6. lab'ranåswj (Labranasen, proprium). 



Firstavingsord; enkelt tonelag; bitr. 3. stav. 



A. Mindre heldig. Dette er visst ikkje den vanlege uttalen. 

 (Denne her likjest for mykje pa eit firstavingsord med såman- 

 sett tonelag, NB. dersom lydtyngda i 1. staving hev lege på 

 vokalen). 



B. Største lydst. i 1. stav. nede i konsonanten b (II)? I 2. stav. 

 ved tonen G. I 3. stav. i svokket ved umlag 180 mm.? 

 I siste stav. ved 255 mm.? 



C. Forslag i 1. staving. Fall fyre s; fall tilslutt. 



VII, 1. så, kort (= so eller som). 



Einstavingsord ; skulde vore „ubetonet" (NB.). 



A. Det var meininga at ordet skulde vore „ubetonet"; men 

 figuren synest vitne um at det hev vore uttala eit kort, 

 „betonet": „så? u (spyrjande). — s er svært lang. 



B. Største lydst. uppe på avsatsen 120 — 136 mm.? 



G. Dét som serleg talar for at ordet hev vore uttala som eit 

 kort, spyrjande „så?" er den vektlause stigninga 138 — 146 

 mm. (= 22 : 8). 



VII, 2. så (inf. å så, eller subst. såd). 



Einstavingsord; einst. tonelag; normal betoning. 



A. Kons. s hev vore overfløleg lang, ser det ut til. 



B. Største lydst. enten ved 145 mm. eller ved 150—160 mm. 

 G Når stigninga upp til cis var det greidd, hev det vore nokre 



skjelvingar i tonen; ialt er det 4 svokk, det fyrste djupast 

 (størst). Tilslutt stemmebandslakking (kort fall). Vokalen 

 byrjar med ein liten hump som forslag. 



VII, 3. +så, same ordet med plus-betoning. 



Einstavingsord med plus-tonefall. (NB. Det er ikkje godt å 

 uttala 2 ord etter kvarandre med denne betoning). 



A. Nokolunde bra. 



B. Største lydstyrke enten der den lange stigninga tek til (ved 

 125 mm.) eller uppe på avsatsen 139 — 147 mm. ; det fyrste 

 meir sannsynleg (intervallet upp plar visst vera umlag ein 

 sekst, som 3—1). 



G. Forslag. Fall til slutt. 



