1922] TONELAGSTILHØVE I RINDALSK. 41 



VII, 4. +så, same ordet, men med „minus-tonefall" 

 („minus-betoning"). 



A. Dette ordet, som mesta alle som eg uttala med -^-betoning, 

 må ha vore betona på liknande måte som „amnt'en a (i Pan- 

 dalen ikkje amen) — med fall etter sterkaste tonen, ist. f. 

 med ei kort stigning fyrst. 



B. Største lydstyrke ved 150 — 155 mm. 



G. Karakteristisk er det store forslag, — her eit heilt tonesteg 

 over ein oktav. — Til slutt eit fall, uml. 1 heil-tonesteg (av- 

 slutningsbetoning). 



VIII, 1. opå (= uppå, vektlaust). 



Vektlaust (ubetonet) 2-stavingsord. 



A. Andre vokalen (å) synest vera heller lang; for resten er 

 ordet nokso heldig. 



(B) G. Toneflyttinga på o-en minner um fallet i eit vektlaust 

 forslag (fallet er her = 18 : 17). — Den prektige gryta som 

 å-en hev fått, minner noko um liknande figurar for klang- 

 føre konsonantar i surne høve. — Til slutt fall, stemmeband- 

 slakking. 



VIII, 2. oppå, same ordet uttala med tonelag („samansett"j; 

 normal betoning. 



A. Toneflyttinga på o ser litt mistenkjeleg ut; men ordet blir 

 kanskje tildels sagt slik. 



B. Er største lydstyrke i 1. staving der stigninga tek til? 

 Eller uppe på stigninga? — Maksimum i 2. stavinga enten 

 ved A eller ved H (o: der stigninga tek til, eller midt uppi 

 stigninga)? — 



C. Tilslutt vektlaust fall. — I andre stavinga forslag (nedgåande). 



VIII, 3. +oppYi, uppå (oppå) uttala med plus-betoning 

 („fremhevende betoning"). 



A. Ser ut til å vera rett bra. 



B. Største lydstyrke i 1. staving ved tonen c (flata framanfor 

 fallet). Fall ned til G. Maksimum i 2. staving vel helst 

 uppe i avsatsen som er millom d og e (uppe ved dis). Stig- 

 ning til (og litt over) f. — G— dis = ein sekst. A— f = ein 

 sekst. 



