42 EILERT MO. [No. 1 



C. „Kamelryggen" uppe ved f minner um noko liknande ved 

 VII, 2 og VIL 3. - 



VIK, 4. -^-opifå, same ordet med minus-betoning. 



A. Mindre heldig; nærmast mislykka. I staden for pukkelen i 

 1. staving skulde det vore eit langt fall, med hovudtrykk 

 ved F eller G. Uttalen i VIII, 4 likjest på den i XIX, 2; 

 sml. XIX, 4. — Ser. VIII, nr. 4 duger altso ikkje. 



B. Største lydstyrke i 2. staving — avsatsen ved G. 



IX, 1. ete (prep. etter, vektlaust). 



Vektlaust tvostavingsord. 



A. Rett bra. 



(B) C. Fallet i 1. staving minner um eit vektlaust forslag. 2. 

 stavinga minner um slutten av ein lang „betonet" vokal 

 (etter at toneflyttinga er koma upp på stigninga). — Tilslutt 

 ei bratt stigning på siste vokalen (upp til umlag same høgd 

 som der fyrste stav. byrja). 



IX, 2. ette, same ordet med tonelag. 



Tvostavingsord med samansett tonelag. 



A. For kort fall på fyrste e-en. — Ei fæl tonestigning i 2. sta- 

 vinga (mindre pent)! — Altso: Mindre heldig eksempel; 

 neppe brukande. 



B. I 1. staving maksimum uppe ved dis? I 2. staving maksi- 

 mum ved cis? (Qmsnudd vilde det nok vore naturlegare). 



IX, 3. -\rette, same ordet. 



Tvostavingsord; samanselt tonelag; plus-tonefall. 



A. Noko betre enn IX, 2. 



B. Største lydstyrke i 2. staving ved dis? — 12. stavinga ved 

 fis? Frå dis toneflytting ned til H. Intervallet H — fis = 

 4—1 eller 1—5 (ein kvint). 



IX, 4. -r-etCe, same ordet med minus tonefall. 



\K. Må vel helst segjast å vera mislykka. Figuren syner ein 

 uttale som likjest mykje på lokkeord-betoning. Einast når 

 eit' ord med minusbetoning kjem sist i ein setning (sml. 

 ammen), kan det vera mogleg at det tildels blir bruka ein 



