60 EILERT MO. [No. 1 



60 mm., — eller inn i w, ved 80 mm. — 12. stav. utan 

 tvil nede på avsatsen 110 — 123 mm. Jfr. side 19. 



(f— Ais = 5-1). 

 C. Svokket som er uppe ved e, 97 — 104 mm., kann koma av 

 ei lydforsterkning (tungestraming) for kons. n. Fall 104 — 

 110 mm. = 32: 6, frå es til B. Fall tilslutt, 123-143 mm. 



XIX, 4. \ åjal (å ja!). 



Tvo stavingar. Uttale som likjest på lokkeordtonefallet. 



A. Nokso bra. 



B. Største lydst. i 1. stav. ved dis, 15 mm , eller noko høgre 

 uppe? — 12. stav. ved Fis, 85 mm. — 



(dis, fis— Fis = 6-1—1). 

 G. Klangfør (stemt), men vektlaus stemmebandslakking, fall frå 

 fis ned til Fis, ein heil oktav; fall uml. == 75 : 25. 1 — Tunge- 

 straming (ei gryte) mill. å og j. 



8. Tillegg: Det iiordanfjelske vokalburtfall. 



Eit mål, enten det er eit talemål eller eit skriftmål, brigdar 

 seg noko til kvar tid. Men i den germanske og norske målsoga 

 kann vi likevel tala um nokre serlege målbrigdingsperiodar. 

 Ein slik periode var overgangstida millom gamalnorsk 

 og nynorsk. Til denne målbrigdingsperioden kann vi rekne 

 den „millomnorske tid" og det tidebilet som i Hægstads norske 

 milsoge er kalla „eldste nynorsk", ialt umlag 300 år: Ifrå 

 midta av det 14. århundret til burtimot midta av det 17. 



Eitt målbrigde ifrå denne overgangstida er det nordanfjelske 

 burtfall av endevokalar (den trøndske apokope). Av andre mål- 

 brigde ifrå same perioden kan nemnast burtfall av n i -an, -en 

 o. 1., og burtfall av t (å) og r i endingar. Burtfallet av n i 

 -an, -en gjekk kanskje for seg alt i den fyrste halvdelen av den 

 millomnorske tid (eller enda tidlegare? — Jfr. Larsen & Stoltz: 

 Bergens bymål, side 54—55), burtfallet av å og r noko seinare. 

 Dei utlydande trykklette vokalane hev venteleg falle burt fyn- 

 den veike r-en i endingane -er (-ir), -ar, -or (-ur) kom burt, og 

 fyrr t (å) fall burt i trykklette stavingar, men derimot etter at 



1 d. v. s. ein oktav på uml. 0,08 sekund 



