1922] TONELAGSTILHØVE I RINDALSK. 61 



endingane -an og -en hadde vorte til nasalvokalar utan konso- 

 nant etter. Ein stor del av overgangsperioden millom gamal- 

 norsk (-trøndsk) og nynorsk (nytrøndsk) hev venteleg vore ei 

 nasalvokaltid, og i denne tida ser det ut til at det nordanfjelske 

 vokalburttallet hev gått for seg. 



Til det at utlydande n i endestavingar sannsynlegvis fall 

 burt tidlegare enn andre konsonantar i liknande høve, kunde vi 

 peike på noko tilsvarande i ein eldre periode i den germanske 

 målsoga (urgermansk): 



„Nasale die nicht in ursprunglichem Auslaut standen, sind 

 nicht geschvvunden: got. berun „sie trugen", wgerm. barun < 

 *bher-nt (vgl. lat. ferebant); deshalb musz dies Gesetz vom Ver- 

 klingen ursprunglich auslautender n eher gewirkt haben als das 

 nun folgende, vvonach die Dentale verklingen; t und d verschwin- 

 den spurlos im Wortauslaut: got. bairai, wgerm. beve „er moge 

 tragen" < idg. bheroU; ahd. nevo < *nepot, aind. napåt „En- 

 kel"; wgerm. fasto adv. „fest" < idg. -oe?." (Dr. Hans Naumann: 

 Althochdeutsche Grammatik, side 45). 



I dei eldre overgangsperiodane i den germansk-norske mål- 

 soga ser det og ut til å ha vore nasalvokaltider: i overgangen 

 frå indogermansk til germansk, og frå urnordisk til gamalnorsk. 

 Og i båe desse overgangstidene hev det falle burt korte (trykk- 

 lette) vokalar i enden av ord. 



I den fyrste av desse overgangsperiodane (indogermansk > 

 germansk) fall soleis endestavinga -a burt i ord som waita, 

 nåma; germansk ivait (eg veit), sml. gamalindisk veda, gresk 

 (v)otda. Ogso trykklett e som endestaving fall burt i denne 

 perioden, f. eks. i *neme\ (> niml), og i *vlke (> ivulf), vokativ. 

 (Jfr. Naumann: Althochdeutsche Grammatik, side 52; sml. s. 61 

 og s. 100). 



Vi kann tenkje oss at i denne overgangsperioden hadde 

 hankynsord som stainaø og §astiz (stein og gjest) nasal vokal i 

 akkusativ eintal: staina, §asti, av eldre stainari, §astin. Like 

 eins at det var nasal vokal i nominativ og akkusativ eintal av 

 inkjekynsord som hurnå, ivurdå (horn, ord), av eldre human 

 {< indogerm. * krnom), ivurdan. (Jfr. Friedrich Kluge: Urger- 

 manisch, § 137—138, og § 206). 



I den andre overgangsperioden (urnordisk > gamalnorsk) 

 fall endestavinga -a burt i staina, horna (av eldre staina og 

 hurnå). Venteleg hadde vokalen ei tid i fyrevegen mist nasali- 

 teten. (Jfr. Friedrich Kluge: Urgermanisch, § 144). 



