64 EILERT MO. [No. 1 



lang fyrste-staving, kunde vi tenkje oss at desse endestavingane 

 i slike høve hadde linl bitrykk i austlandsk (på same tid som 

 dei hadde sterkare bitrykk i trøndsk). — Austlandsk klåkJia (ell. 

 1.) < gam.n. kloklfan, og gutta < eldre guttan(d), gam.n. 

 gidana, synest vitne um at nasalvokalane hadde nokso sterkt bi- 

 trykk i austlandsk og. I jamvektsord hadde visst siste stavinga 

 sterkt bitrykk enten vokalen var nasal eller ikkje nasal. 



I dei mest typiske vestlandsmål hev vokalen i endestavingar 

 halde seg umlag like godt enten stavinga framanfor var kort 

 eller lang, og enten vokalen (i endestavinga) hadde konsonant 

 etter seg eller ei. Dette kann ha korne av at alle endestavingar 

 i tvostavingsord med same tonelag, i desse mål hev havt same 

 slag bitrykk, og at dette var nokso sterkt. — I dei sokalla „e-mål" 

 hadde vel endestavingane noko linnare bitrykk. 



Når trykklette utlydande vokalar i endestavingar ikkje vart 

 apokopert (eller „absorbert") i dei austlandske og nokre andre 

 målføre, men vart verande på sin plass som reduserte vokalar, 

 må dette kanskje forklarast slik, at i desse måla hadde surne 

 av dei endestavingane som ikkje enda på vokal vorte umlag 

 likeso leite (i liknande høve) — burtimot vektlause — og hadde 

 fått reduserte vokalar. 



Spørsmålet um dei endevokalane som fall burt i trøndsk, 

 fyrst vart redusert til ein „ nøytral y-lyd", eller dei hadde umlag 

 same kvaliteten heilt til dei vart kasta, ser ut til å vera ein 

 „gordisk knute" enno. Målgranskarane hev ikkje vorte samde 

 um kva svar dei skal! gje på dette spørsmålet. (Sml. Marius 

 Hægstad: Gamalt trøndermål, side 93, og Am. B. Larsen: Om 

 de trondhjemske dialekters apokope, side 10). 



Døme på at utlydande vokalar i endestavingar hadde lettare 

 for å halde seg uppe i målet når dei kom etter ei kort staving 

 enn når dei kom etter ei som var lang, hev ein ogso ifrå tid- 

 legare periodar i den germanske målsoga (vestgermansk og go- 

 tisk; jfr. Loewe: Germanische Sprachwissenschaft I, side 92 og 

 94, og Naumann: Althochdeutsche Grammatik, side 52 og 57). 



Ny trøndsk finji (infinitiv) og fin,7i,as(t) kann ein vel saman- 

 halde med dette tilhøvet i gamalnorsk: Verbet berå heitte i 1. 

 person eintal notid ber; men: „das -u ist auch noch als -o er- 

 halten, wo es durch Anhångung eines Wortes inl. geworden war, 

 in beromk „ich werde getragen", eig. „ich trage mich"" (Loewe: 

 Germanische Sprachwissenschaft I, side 92; jfr. II, side 62). 



