66 EILERT MO. [No. 1 



de trondhjemske dialekters apokope, side 4). Ord som kréf^el, 

 blister (gam.n. kringla, blistra) hev i mange bygder enkelt tone- 

 lag, men surne stader, f. eks. i Stjørdalen, samansett tonelag. — 

 Sumstad i utkantane av det umråde der den nordanfjelske 

 apokope høyrer heime, er det kanskje noko vingl med tonelaget 

 i ord som hev tviteken vokal (??); jfr. Jørg. Reitan: Betonings- 

 forhold i Stadsbygdens målføre, Maal og Minne 1910, side 91. 



Det sydvest-nordmørske fenomen at endevokalen fall burt 

 etter stavingar med kort vokal berre når desse slavingane enda 

 på sonorlyd 1 , kann enten vitne um eit „tilbakelagt stadium" i 

 andre nordanfjelske bygdemål — eller berre vera eit vitnemål um 

 påverknad ifrå dei nordlege e-mål (romsdalsk og sunnmørsk). 



Nokor fullnøgjande forklaring av dette fenomen hev eg ikkje 

 sett eller høyrt, og kann eg ikkje gje. (Men bør kanskje gjeia 

 uppmerksam på likskapen med regelen um samandraging av ord 

 som i gamalnorsk hadde fått den bundne artikkel -inn eller 

 -inni (ell. 1.) altihengt: Ordet blir samandrege, og f ær tviteken 

 vokal, dersom det i den ubundne form endar på vokal eller på 

 n, r eller l-\yå (sonore framtungekonsonantar), elles ikkje: rin- 

 dalsk by"n, mcCm%, å"mn, mu'n, sy" ln, sio"n (byen, mannen, 

 omnen, muren, sylen, stolen), — men labben, kappen, væggen, 

 knakken, hæsfn, grisn, åd,d^n (labben, koppen, veggen, knakken, 

 hesten, grisen, odden). Bør kanskje ogso minne um at surne 

 bygdemål hev ma'føi, ka" fy, sto'n, mit'n, å"mn (ell. 1.), jå"n, 

 sko" n, og hatt' ti, mud/d/fi,, grisn, — men vægginji, stakk'hpi, 

 bænjiinn (sumstad med palatale konsonantar i staden for gg, kk, 

 n,k?), kåppinn, knapp 'in/n,, labb' inn — med -inn. Jfr. Am. B. Lar- 

 sen: Oversigt over de norske bygdemål, side 94 — 95). 



Ei samanlikning millom apokoperte ord som hev tviteken 

 vokal og samandregne ord som sko"n, å"mn, ma"nn„ o. s. b., 

 kann få ein pi den tanken, at apokopen kanskje fyrst hev korne 

 åt ord som hadde sonor konsonant eller vokal (?) framanfor den 

 vokalen som fall burt, soleis at den sonore konsonanten eller 

 vokalen i fyrste stavinga „gløypte" endevokalen og sjølv overtok 

 rolla som denne hadde havt, d. v. s. at surne ord fekk tviteken 

 konsonant (kanna > * kamin??), og andre ord tviteken vokal. 

 I so fall kunde endevokalen i ord som hadde klanglaus kon- 

 sonant framanfor denne vokalen, ikkje ha vorte apokopert fyrr 

 dei orda som hadde sonor konsonant som siste lyd i fyrste sta- 



1 Umtala i Reitams artikkel Betoningsfortiold o. s. b. 



