1922] TONELAGSTILHØVE I RINDALSK. 67 



vinga, hadde fått tviteken vokal i staden for tviteken konsonant. 

 (Jfr. (?) prof. dr. Hubert Grimme: Plattdeulsche Mundarten, § 20: 

 „Die zweigipflige Uberlånge eines Vokals vvie auch eines Kon- 

 sonanten" o. s. b.; sml. § 27,5 og § 29,2b). — Dersom vi kunde 

 gå ut ifrå at det hev gått for seg på denne måten med det 

 nordanfjelske burtfall av trykklette endevokalar, vilde det syd- 

 vest-nordmørske fenomen som er umtala her ovanfor, ikkje vore 

 fullt so vanskeleg å forklare. Men det er vel mindre sannsynleg 

 at det hev gått for seg på denne måten? 



Målet i Todalen (Nordmøre) hev tviteken vokal i ord som 

 vt's, ry"p, gry't, ki"st, Malik (vise, rype, gryte, kiste, klokke), 

 men ikkje i ord som smi(j)e, færje, fwlje, ri%ne, marke, tykke 

 (smie, verje, fylgje, ringje, merke, tykkje). Kann fælje, rnærke 

 o. 1. (langstavingsord) forklarast som etterlaging etter smije, færje 

 o. 1. (kortstavingsord)? 



I surne av dei orda som miste endevokalen i overgangstida 

 millom gamaltrøndsk og nytrøndsk, blir det ikkje uttala tviteken 

 vokal no; men det kann ha vore tviteken i desse orda og, i den 

 fyrste tida etter at endevokalane kom burt. Stavingsdelinga 

 kann ha vorte slyffa i seinare tid. Hokynsordet ri" v (ei rive) 

 hev tviteken vokal, men det hev ikkje infinitiven riv (å rive). 

 Grunnen til at stavingsdelinga hev vorte slyffa i surne ord, hev 

 visst for det meste vore etterlaging etter andre ord eller ord- 

 former. Dei fleste av dei infinitivane som ikkje hev tviteken 

 vokal, men udelt tonelag, hev fått same uttalen som presens 

 indikativ (notid forteljemåte): å riv, presens riv; å finn, presens 

 finpi, o. s. b. (Jfr. Eilert Mo: Stavingsdeling i rindalsmåle, 

 side 22, og d. s.: Eit adverb ifraa eldre rindalsmaal, Maal og 

 Minne 1917, side 69—70). Gjenom etterlaging hev det vorte tvi- 

 teken vokal i nokre ord som var einstavingsord i gamalnorsk, 

 f. eks. i fæ"r, gam.n. fyrr; sml. fd>"r, fyrre. 



Um sly f f ing av stavingsdelinga i verb sjå „Merknad til 

 stykke III og IV" i Stavingsdeling i, rindalsmåle (side 24—25). 



I same bok finst det ogso døme på stavingsdeling" som 

 venteleg hev korne inn gjenom etterlaging. 



