1923] BERETNING NR. 1 FRA NORSK FONOGRAM-ARKIV. 17 



NFA: C. 



Frå ungdomsliv og fridaga r. 



Han Tolleiv og eg er sambygdingar frå Innfjorden og er 

 jamgamle å kalla. Han er ifrå Steinviki, og eg er ifrå Vika- 

 moen tett ovanfor. Då me voks upp, var det mange born på 

 desse gardane, gutar og gjentor. Det var godt grannelag, og 

 me borni leika ofte såman. Stundom kunde Tolleiv og eg 

 rivast og vera uforlikte eit lite bil; men nokon uvenskap vai" der 

 inkje. På skulen kappast me um fyrste romet, og sameleis då 

 me gjekk og las for presten. Etter konfirmasjonen rådde skule- 

 meisteren foreldri våre til å sende oss i ein høgre skule. „Det 

 er boki som dreg deim", sa han; „hug til anna arbeid hev dei 

 ikkje nokon av deim". Foreldri våre var tvihuga ei tid; men 

 dei sat no godt i det, og på båe stadom var det eldre søner 

 som kunde taka gardane etter dei gamle. Tolleiv og eg var 

 ikkje uhuga; tvertum. Då so presten ogso talde til, vart det til 

 det at skulemeisteren fylgde oss inn til byen og rettleide oss 

 med å koma inn i ein høveleg skule. Her var det mangt nytt 

 å læra og ikkje alt like lett. Me hadde ingi kjenningar i byen 

 og var mykje for oss sjølve. Det var ikkje å undrast um stun- 

 dene tidt var lange, helst i fyrstningi, for me lengta heim. 



So mykje gildare var det når fridagarne kom, og me fekk 

 heimlov. Me gledde oss um vetteren lenge fyreåt til jolehelgi 

 med den gode jolekosten og gjestebodi, og til skirenningi. Men 

 allermest gledde me oss til dei mange fridagane um sumaren 

 etter jonsok med sine lange dagar og ljose næter. Me vart all- 

 tid vel fagna heime, og me tyktest sjå at me steig i vyrdnad 

 hjå hitt bygdefolket ogso. Korkje Tolleiv elder eg vart sette til 

 noko gardsarbeid i fridagane, men dei tok gjerne mot ei naud- 

 hjelp, når me baud oss til. Ingi onnor tid er for meg so rik 

 på blide minne som desse sumrarne heime i skuleåri. Frisk og 

 fri, og ingi suter, og Tolleiv og eg var i lag jamt liksom brør, 

 so dei tok til å kalla oss „uskiljande" surne. Var det siglevind, 

 sette me gjerne ut båten åt far hans Tolleiv, og låg og bauta i 

 viki og på fjorden i solskinet. Um kveldane ved soleglad 

 kunde me liggja og fiska einkvarstad ut for strendene. Det var 

 no mest kviting me drog upp, men sumtid var det småtorsk og 

 lyr og flundra iblandt; ein svilung var eit serhende. 



Vid.-Selsk. Forh. 1923. No. 4. 2 



