18 ERNST W. SELMER. [Nr. 4 



IV F A: D. 



(Fortsettelse). 



So var det ein kveld i hundedagane året fyrr me vart fer- 

 dige med storskulen. Me var på heimror frå fiskestaden, men 

 hadde ikkje fenge bein. Eg rodde og Tolleiv hamla. Me var 

 ikkje retteleg i godlag. Ikkje eingong Tolleiv, som elles er mykje 

 pratsam, sa noko. Me berre rodde og hamla og tagde. Eg tvila 

 for at T. grunda på eitkvart, kva det no var. Me var alt komne 

 inn i stødi, og båten sknra på sandgrunnen og mot ein lunn, 

 men enda vart me sitjande like sæle. „Enn um me gjorde ei 

 ferd upp i Mjåvatnet og- freista auren?" kom det endelegfråT. 

 som eit ljost hugskot i same augneblinken. «Trur du det er 

 nokor større von der då", spurde eg. „Ja, han Nils i Urdi var 

 fram i prestegarden i dag tidleg med ei heil honk fjellaure han 

 hadde teke deruppe, so det er visst ein freistnad verdt. Og all- 

 tid er det då likare enn å liggja her og dava og damla, og ikkje 

 kjenna bit. Vil du, so fer me i veg i morgon tidleg". „Ja, du 

 segjer nokot", svara eg, „der er alltid gildt på fjellet um suma- 

 ren. Og so fær me vitja i sætrom med same", lagde eg til, og 

 hadde nær sagt meir. T. lest ikkje gå, men sprang uppå voren, 

 og eg steig or båten på hi sida. Me sette båten fram og tok 

 nygla or. So rusla me heim kvar til seg og skulde gjera alt 

 reidugt til ferdi. 



Eg vakna med at døri for upp, og ho mor glytte inn. „Nei, 

 ligg du rett og søv enno, Knut? han Tolleiv sit inni stova og 

 ventar på deg. Klokka er snart halv seks". Eg gnika augo, 

 spratt or sengi, og stelte meg so fort eg vann. Då eg kom inn 

 i stova, sat han T. med kaffi og brød som mor hadde stelt til 

 oss båe, enda ho måtte vita at han hadde ete fyrr. „Signe 

 maten", helsa eg, „du hev stige upp i gråe otta i dag, du". — 

 „Ja, det vore no synd å segja det um deg; men morgonstund 

 er beste mund, veit du", og han drog på smilen. Ei stund 

 etter svinga me frå geili upp i Vikamoskogen millom older og 

 bjørk og hasl, og eikvar raun og fura; so upp kleivane som var 

 drjuge og seige å ganga i solskinet, og endeleg bar det inn på 

 dei store lyngflatone på heidi. 



[Grunnteksten er optatt ved professor M. Hægstad og 

 inngår som nr. I i N F A, altså med forkortet betegnelse: 

 N F A - 1 : A— DJ. 



