63 



Omflakken«. Sosnart han hadde lært litt av det grønlendske 

 maalet — kannskje for lite - - byrja han aa føra dei inn i den 

 kristelege religion. Men han søkte med sorg etter dei frukter 

 han venta aa sjåa: »Forstand« til aa taka imot læra, »Andagt« 

 ved Guds ord, »Alvorlighed i Saligheds Sag«, »Begjærlighed« 

 etter det gode. Egede dreiv flitugt paa undervisning og upplys- 

 ning, som han meddelte ved samtalor, fyredrag og katekisationar. 

 Grønlendingarne var lærviljuge og høyrde gjerne paa Egede, 

 men det livlege friluftsfolk viste ofte utolmod ved stillesitjande 

 andelege innandørs-syslor. Missionæren hadde god framgang 

 med bibelske forteljingar og bilæte, men mislukkast med abstrakte 

 emne, og eit religionsskifte gjenom anger og syndekjensla og 

 naadelengsel fann han oftast ingen jordbotn for. Lettast tilgjengeleg* 

 var tanken um Gud som skaparen, og den største trøyst gav 

 voni um uppstoda. Tidt truga Egede med straff og helvite, 

 og slike skræmslor gjorde djupt inntrykk paa dei ureflekterte 

 naturbarn. 



Som dei gamle norske missionskongarne identificerte Egede 

 den heidne guddomen — i Grønland »Tongarsuk« — med dje- 

 velen. Men han var rædd den katholske akkomoderande mis- 

 sionspraxis, og vilde fyrst utrydja den gamle ovtru heilt, fyrr 

 han planta den nye trudomen. I angekokkarne saag han sine 

 faarlegaste motstandarar, og søkte aa bryta ned respekten for 

 deim ved aa framstella kunsterne deira som »Skielmsstykker«, 

 »Abespill« og »Giekkerie«. Sjølv nemnde han seg som ein tenar 

 for den store Skaparen, og grønlendingarne møtte hon om med 

 vyrdnad og age, og tillagde honom mynja og magt som ein ange- 

 kok, ogso til aa gjera mirakler, noko Egede verja seg imot. 



Han paaminnte og formana utrøytteleg, men den ringe fram- 

 gangen i dei fyrste aari gjorde han utolmodug, og for aa fremja 

 Grønlands kolonisation og kristning, fyreslo han for sine over- 

 ordna aa bruka ytre midlar: grønlendingarne skulde bøygjast 

 ved kontributionar og disciplinær tugt 1 . Den djerve robuste 

 Egede var ikkje rædd for aa gjeva dei stridige og vankunnige 

 korporleg bank. I dette avspeglar seg den tids statskyrkjelege 

 pædagogikk. Egede som overalt bar sin prestekjole kvar han 

 ferdast paa Grønland, og utførte sitt arbeid som ei embættsgjer- 

 ning, rekna den europæiske civilisation for eit gode for dei ville 



1 O. Solberg, 1. c, 50—2. 



