64 



heidningarne ; dei raaatte fyrst gjerast til civiliserte menneskje, 

 fyrr ein kunde vona aa faa gjort dei til kristne. 



I sine seinare aar kom Egede atter til aa døma mildare um 

 den eskimoiske kulturen, og » Grønlands Perlustration« sluttar 

 med ei lovprisning av det idylliske naturliv hos dette »lyksalige 

 Eolk«, som berre sakna det eine: »Jesu Christi saliggiørende 

 Kundskab« { . 



Egedes missionspraxis var, religiøst set, til det . ytste sam- 

 vitsfull; han var varsam, ja skrupuløs, og søkte ikkje ved lett- 

 vinte midlar eit ruvande resultat. Han kravde mogen kristeleg 

 utvikling fyrr daapen, og full fridom og medvite aalvor i um- 

 vendingi. Han døypte med betre samvit barn enn vaksne, og 

 sette si von for Grønlands kristning til barneupplæringi; ved 

 undervisningi vilde han helst nytta innfødde kateketar til medhjelp. 

 Aa gaa til Grønland som missionær for ,200 aar sidan, var aa 

 gaa inn i det ukjente. Kunnskapen um landet var enno saare 

 ufullkomen. Natur og livsvilkaar var u-utforska ; dei hollendske 

 kart som fanst over ein del av kysten, var likeso mykje vill-lei- 

 dande som vegleidande. Hans Egede sjølv hadde ikkje havt 

 høve til aa fyrebu seg praktisk til si gjerning. Maal, seder og 

 religion hos folket var honom ukjente ; ingen hadde lært hønom 

 den beste maaten for eit civilisatorisk arbeid hos eit naturfolk; 

 han kunde ikkje byggja paa nokor røynsla som andre hadde 

 vunne. Han laut sjølv finna sin veg og rydja sin veg. At han 

 famla, at han gjorde misgrep, er det aa undrast paa? Han var 

 den fyrste arbeidar paa ei urudd mark, og han var eit barn av 

 si tid. Men hans usvikelege kjærleik til Grønland, hans sjølv- 

 uppoffrande huglag mot folket, hans ærlege vilje til aa gjera si 

 plikt so godt og so trufast han kunde, det vekkjer ei kjensla 

 av vyrdnad større enn kri tiken. 



Hans Egede var ein sterk mann. I djervskap og vaagemod, 

 i viljestyrke og tru paa sit kall, i tolmod og offerhug søker 

 han sin like. Men det var ikkje menneskeleg sjælskraft, som 

 var staalet i Egedes personlegheit, det var hans tillit til Guds 

 forsyn og allmegtuge hjelp, hans usløkkelege brennhug for Guds 

 æra. Hans religiøse heroisme treder klaart i dagen i hans kamp 

 mot vanskar og hindringar, under tilbakegang og mismod. Han 

 maatte sakna den samhug, som ei arbeidande kyrkja i heira- 



1 H. Egede, Grønlands Perlustration, 130 — 1. 



