XXXI 
kłych warunkach nauczyciel w szkole średniej miewa od dawna 
posadę stałą i parę kwinkweniów! 
oroba nieuleezalna, której wyraZne slady pojawily sie 
w pare lat po powrocie do Krakowa, ezynila postepy wolne ale 
stateczne, tem pewniejsze, że zmarły nie umiał i nie nawykł sza- 
nować się w szkole. Zależało otoczeniu &. p. Bieniasza na tem, 
ażeby, jeżeli już koniecznie usunąć się musi przedwcześnie z nie- 
licznego grona pracowników na polu przyrodoznawstwa krajowego, 
przekazał następcom przynajmniej rezultaty swej pracy w formie 
ile możności dokładnej i zupełnej. Ku końcowi chodziło już wre- 
szcie tylko o spisanie bodaj najważniejszych spostrzeżeń dla Atlasu 
geologicznego Galicyi. Stało się niestety inaczej, a dziwić się temu 
nie można: stan chorego zmienny, to uniemożebniał pisanie zu- 
pełnie, to znowu od zestawiania urywków ważniejszych odwodził 
złudną nadzieja, że znajdzie się czas i możność spisania wszystkiego. 
Stratę, którą sam poniósł i nauce wyrządził, odezuł zmarły żywo 
na parę dni przed śmiercią, gdy ujrzał mapy swoje wydrukowane 
i gotowe do wydania w Atlasie. 
Zmuszony chorobą do zaniechania wycieczek geologicznych, 
brał przecież ś. p. Bieniasz jeszcze żywy udział w obradach Ko- 
misyi fizyograficznej i jej zarządu muzealnego, którego był ezlon- 
kiem od r. 1895 do 1898, aż do czasu, kiedy nareszcie wszelka 
praca stała się niemozebna. Zmarł po długich i dolegliwych cier- 
pieniach, pozostawiając po sobie pamięć gorliwego nauczyciela, 
dobrego kolegi, zamiłowanego, sumiennego i bystrego przyrodnika. 
W, Kulczyński. 
TWW Ai i i AAA AAA. 
