XXX 
wozd. Komisyi fiz., t. 13., str. 235—242) i „Oznaczenie wzgled- 
nego wieku geologicznego skaly wybuchowej, t. zw. trachitu, 
w Zalasie* (Rozp. i sprawozd. z posiedzeń wydziału matem.-przyr., 
tom 12., str. 233—238), a w Atlasie geologicznym Galicyi wydał: 
w zeszycie pierwszym mapy: Monasterzyska i Ty8mienica-Tlumacz, 
tudzież mapy: Pomorzany, Brzeżany, Buczacz- Czortków, Kopy- 
'czyńce, Borszezów, Mielnica-Okopy, tworzące zeszyt dziewiąty. 
. p. Bieniasz był pierwszym z geologów krajowych, który wy- 
konal mapę przeznaczoną do wydania w Atlasie geologicznym 
Galicyi (w r. 1879). Komisya fizyograficzna uznała wprawdzie 
już na dłuższy czas przedtem wydawanie Atlasu geologicznego 
za jedno ze swych głównych zadań, kończyło się jednak zawsze 
tylko na gromadzeniu materyałów, do wykreślenia map służyć 
mających. W pierwszym zeszycie Atlasu napisał Bieniasz nietylko 
tekst do swoich dwóch map, ale także uzupełnił, po śmierci Prof. 
Dra Altha, niedokończony tegoż tekst do map: Jagielnica-Czerne- 
lica i Zaleszezyki. Do map zeszytu 9-go, które wyszty z druku 
na pare dni przed jego śmiercią, tekstu nie napisał. W ypełnieniu 
tego zadania stanęła na przeszkodzie choroba, wywołana niewat- 
pliwie dawniejszemi forsownemi wycieczkami geologieznemi (na 
„jednej z nich nabawił się s. p. Bieniasz ostrego zapalenia stawów) 
i natężająca pracą w szkole. Choroba ta zgnębiła s. p. Bieniasza 
w krótszym czasie i więcej, niż się tego można było obawiać. 
Dawniej robił on przez dlugi czas wrażenie człowieka o wiele 
młodszego, niż nim był rzeczywiście. Zapalony do badań geolo- 
gieznych, przepędził 13 lat swojej asystentury i suplentury w Kra- 
kowie, gdzie go trzymała większa niż na prowincyi możebność 
pracy naukowej, nie troszcząc się zbytnio o przyszłość, mimo dość 
twardych warunków bytu. Nie było w nim śladu goryczy, ale 
owszem zadowolenie z sumiennego pełnienia obowiązków, miłość 
dla młodzieży, dla kolegów życzliwość a nawet i poświęcenie. 
A przecież były to lata jego Życia 33— 46-go, w których w zwy- 
w Galicyi wschodniej; O zmyciu utworu kredowego, głównie piętra cenomań- 
skiego, przez morze trzeciorzedne i o pochodzeniu żwirów dyluwialnych we 
str. XV; t. 17., str. LVI i LXX) 
