XXVIT 
w śnieg o krok od drugiego brzegu. Towarzysz, nowieyusz w ta-- 
kich wyprawach, ściągnął raptownie linę, która byli zwiazani, 
a gdy ta przecięła pomost śniegowy prawie aż do jego stóp. 
w płonnej obawie o własne życie, nie zdając sobie sprawy z tego, 
co czyni, linę przeciał. Pod wieczór przewodnicy, sprowadzeni 
z jednej z dalszych stacyj, zaleźli Bolesława martwego na dnie 
szpary głębokiej na dwadzieścia kilka metrów. 
Więcej jeszcze niż ta śmierć tragiczna, pociagałyby niektóre 
inne wypadki z życia $. p. B. Kotuli, mianowicie jego choroba 
w r. 1887, do refleksyi na temat, co mu świat dał w zamian za. 
jego uczynność, za sumienność w pełnieniu obowiązków, za po- 
$wiecenie dla nauki. Przejrzawszy jednak listy zmarlego, zwla- 
szcza z ostatniego okresu, sadzę, Ze postapię całkiem podług in- 
tencyi tego charakteru czystego i szlachetnego, dziękując wszyst- 
kim, którzy mu dobrze życzyli i czynili, a krzywdy grzebiąc- 
w zapomnieniu. 
W. Kulczyński. 
FRANCISZEK BIENIASZ. 
Wspomnienie pośmiertne. 
Dnia 27. listopada 1898. r. zmarł po długiej chorobie F. Bie- 
niasz, profesor gimnazyum III. w Krakowie, członek Komisyi fizyo- 
graficznej od r. 1877, korespondent Państwowego Zakładu geolo-- 
gicznego w Wiedniu od r. 1878. Urodzony dnia 15. sierpnia 1842. r. 
w Łańcucie, przeszedł nauki gimnazyalne w Rzeszowie w latach 
1865— 1872, potem przez trzy lata słuchał wykładów na wydziale- 
filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przez 6 lat, od roku 
1875/6 do 1880/1, był asystentem przy katedrze mineralogii 
w tymże Uniwersytecie. Po odbyciu bezpłatnej aplikantury w roku 
1880/1, zamianowany został zastępcą nauczyciela w gimnazyum 
św. Anny, a po dwóch latach przeniesiony w tymsamym cha- 
rakterze do gimnazyum III. w Krakowie, przy którem służył 
