XXVI 
Imię Bolesława Kotuli nie imponuje wprawdzie w naszej: 
literaturze przyrodniczej mnogością artykułów, oddawanych prasie- 
drukarskiej w pośpiechu, w obawie, żeby jakiś drobny szczegół, 
dopatrzony czasem przypadkiem, często nie sprawdzony nawet 
należycie, nie pojawił się wcześniej w cudzej pracy. Kto jednak 
z uwaga przyjrzy się spusciznie literackiej zmarłego, ten niepo- 
dobna żeby nie doznał owego przyjemnego wrażenia, jakie budzić. 
musi widok obfitych rezultatów, osiagnietych przez pracę usilna, 
umiejętną a daZaca, z pominięciem wszelkich ubocznych wzglę- 
dów, tylko do poznania prawdy. Obranemu przedmiotowi pracy 
oddawał się B. Kotula całą dusza, trudności napotkanych nie 
obchodził, usprawiedliwiajae się dobremi chęciami, ale je pokony-- 
wał; mimo to, przedmiotowo oceniając własną pracę, braków w niej. 
nietylko nie zatajał, ale owszem wyraźnie sam je wskazywał do 
użytku tych, którzyby rzecz dalej prowadzić chcieli. 
W wydanych pracach B. Kotuli, pisanych po prostu, nie do- 
patrzy się czytelnik wybitnego rysu jego charakteru, mianowicie: 
rego opłacenie brakło zapewne funduszów. Na lodowcu „Eben- 
ferner*, z pozoru całkiem niewinnym, wstąpił B. Kotula na szparę 
zakrytą śniegiem i przeszedłszy ją prawie całą w poprzek, zapadł 
