nóża gór na ich ogrzanie. O niespożytej pracowitości zmarłego 
świadczą te roboty, do których przygotował się przez studyum 
rachunku wyższego już po roku 1887. 
brakło B. Kotuli ezasu; nie mogae wywiązać sie w zupełności 
z podjętego dla Komisyi zadania, złożył jej w r. 1891 i następnych 
cały swój zbiór owądów i mięczaków z Galicyi, północnych Wę- 
gier, Śląska, Austryi i Tyrolu, wraz z książkami, wynagradzając 
hojnie wspaniałym darem niedopełnione zobowiazanie. Już w na- 
stępnym roku jednak, czując się więcej na siłach, prosił o przy- 
syłanie mu tych zbiorów częściami do oznaczenia. Niestety, pracę 
podjętą nad działem ryjkowców z całego zbioru Komisyi prze- 
rwało za niedługi czas wystąpienie dotkliwszych znowu objawów 
neurastenii; co gorsza wyszło wówczas na jaw osłabienie świetnego 
dawniej wzroku, nadniszczonego jeszcze w ciągu pracy nad florą 
tatrzańską; trzeba było z oznaczania owadów zrezygnować całkiem. 
Ktokolwiek bliżej się zetknał z $. p. B. Kotulą, nie mógł 
nie ezué do niego sympatyi. Obdarzony wielkiemi zdolnościami, 
wysoko wykształcony, pełen zapału dla nauki, której poświęcał 
pieniądze, czas i zdrowie, bez śladu zarozumiałości, surowy sędzia 
dla siebie, wyrozumiały dla innych, ten człowiek nie mógł mieć 
nieprzyjaciół, chyba pomiędzy złymi ludźmi. Dla przyjaciół był 
usłużny aż do poświęcenia własnych interesów naukowych. 
