XXIII 
zebranych w okolicach Przemyśia, tudzież w dorzeczu górnego 
Strwiaza i Sanu (Sprawozd. Kom. fiz., t. 16., str. 100—129); 
w r. 1890 wydał „Spis pluskiew z okolie Przemyśla i po części 
Lwowa* (tamże, t. 25., str. 131—140). Natomiast nie było dane 
zmarłemu doprowadzić do końca pracy z nader bogatym zbiorem 
chrzaszczów i błonkówek. 
Od r. 1879 do 1885 przepędzał B. Kotula swoje krótkie, 
bo tylko sześciotygodniowe wakacye w Tatrach i zajmował się 
głównie rozsiedleniem pionowem roślin, których bogaty zbiór złożył 
Komisyi fizyogr. w darze w r. 1888. Nie szezedzac trudu i ko- 
sztów zwiedził cały łańcuch Tatr aż po Chocz na Orawie; słota 
nawet, która tak często krzyżuje w Tatrach plany przyrodników 
i turystów, nie powstrzymywała go od pracy, owszem była dla 
niego najlepszym czasem do zbierania ślimaków lub szukania owa- 
dów i pajęczaków w mchach znoszonych do domu. Wynikły z tych 
poszukiwań dwie prace: „O pionowem rozsiedieniu ślimaków ta- 
trzańskich* (z dodatkiem do fauny ślimaków okolicy przemyskiej 
i spisem ślimaków koło Krynicy żyjących), oparta w części na 
materyałach zebranych przez $. p. F. Bieniasza i podpisanego, 
a wydrukowana w tomie 18. Sprawozdań Kom. fiz. str. 139—208, 
i „Rozmieszczenie roślin naczyniowych w Tatrach*, wydana przez 
Akademię Umiejętności jako dzieło osobne. 
Praca, której wymagało napisanie tego ostatniego dzieła, 
przyczyniła się głównie do podkopania zdrowia B. Kotuli. Obli- 
czanie mnóstwa baronietrycznych pomiarów wysokości, zestawianie 
w najrozmaitszych celach 42 tysięcy zapisek tyezacych się roz- 
mieszezenia roślin w Tatrach, porównywanie ich rozmaitymi spo- 
sobami ze spostrzeżeniami danemi z innych gór, męczyły umysł 
nietylko swoim ogromem, ale więcej jeszcze może tem, że często- 
kroć zamiast wyników harmonijnych, wykazywały niezgodności 
i zag.dki, niepodobne do usunięcia dla braku podstaw klimatolo- 
gicznych i biologicznych, na których tego rodzaju prace opieraćby 
się powinny. 
W wakacye r. 1886. wybrał się B. Kotula w Alpy południo- 
wego Tyrolu w nadziei, że zwiedzenie grupy Ortleru nasunie mu 
skazówki do rozwiązania niektórych przynajmniej watpliwości w za- 
kresie flory tatrzańskiej. W r. 1887. wybuchła ciężka choroba; 
nie leczona z początku odpowiednio, złagodniała wprawdzie z cza- 
