O KRAJOWYCH GATUNKACH TRZMIELCÓW. 87 
czaniu. 
Trutnie trzmielców trudniej już nieco odróżnić od trzmieli, 
gdyż cechy ich zewnętrzne, jak krótka a szeroka głowa, mały ję- 
zyk, dłuższe i odstajace od ciała włosy, a niekiedy nawet obłe 
i owłosione piszezele tylnych nóg, nie zawsze sa bardzo wybitne; 
niezawodną zaś cecha trzmielców jest umieszczony w końcu kał- 
duna przyrząd chwytny, który jest przy końcu białawy, podczas 
gdy u trzmieli jest cały brunatny. 
W przeciwieństwie do trzmieli, które wiodą życie samoistne, 
sa trzmielce pasorzytami zewnętrznymi a raczej pieczeniarzami, Ży- 
. Wszedzie, gdzie tylko są trzmiele, sa także trzmielce i to 
niekiedy w takich ilościach, że przygodni zbieracze podczas wy- 
Już wezas na wiosnę, kiedy samice trzmieli zaledwie założą swe 
gospodarstwa, pojawiaja się także samice trzmielców 1 latając ocię- 
żale po polach i nieużytkach i nie wydając przytem prawie Ża- 
przytem głównie dobrze zapewne rozwiniętym zmysłem powo- 
nienia. Wyszukawszy gniazdo, zakradają się doń, w czem Im po- 
: podobne zwyezajnie do barwy pierwotnych jego 
„mieszkańców, lub też torują sobie wstęp przemocą, do czego uspo- 
sabia je wielkość i silna budowa ciała, opatrzonego potężnem ża- 
dłem. Skoro raz dostanie się trzmielec do gniazda trzmieli, uważa 
