90 JAN ŚNIEŻEK. 
się tam znaleźć przypadkowo, eo zdarza się także nawet pomiędzy 
trzmielami. 
gromadami na ostach prawie nieruchomo, tak że ręka można je 
wygodnie łowić, dopóki zimniejsze dnie nie pozbawia ich życia, 
a mrówki na ziemi nie roztocza, zimują , 
zapłodnione samice, wyszukawszy sobie bezpieczna kryjówkę. Do- 
piero na wiosnę budzą się ze snu zimowego i szukaja sobie od- 
powiednich gniazd trzmieli, w którychby mogło rozwijać się ich 
nowe pokolenie. 
Jak trudno wykazać, w jakim stosunku filogenetycznym zo- 
staja trzmielce do trzmieli, tak znowu łatwo się domyślać. Niektó- 
rodzaju domysły niewiele jednak przyczyniają się do poznania tego 
ciekawego rodzaju błonkówek. 
orównaniu z trzmielem jest trzmielee bardzo ubogim 
w gatunki, liczba ich bowiem wynosi wogóle około 15, z czego 
na Europę przypada dotychczas tylko 6, dobrze oddzielonych ga- 
tunków 2), z których 5 należy do fauny krajowej. 
1. Psithyrus rupestris Fabr. 
_ Gatunek ten należy do największych pomiędzy wszystkimi 
trzmieleami, najdokładniej też można u niego spostrzedz wszystkie 
znamiona, cechujace trzmielee. 
|. Q ma silnie zakrzywiony koniec kałduna 2 bardzo wyra- 
znemi, kańciastemi listwami na brzegach ostatniej obraczki kałdu- 
nowej, zlewającemi się ze soba przy końcu obrączki i mocno przy” 
dymione skrzydła. Cały jej tułów pokrywa czarny włos, pierwsze 
obraezki kałduna sa nagie, tylko na tylnych brzegach i po bo- 
kach opatrzone czarnymi włosami, a ostatnie trzy obrączki mają 
. 1) J. Pérez: „Contribution i iair . DN 
dans 1899. » ribution à la faune des apiaires de France”. 
2) Sch 
Schmiedek ht Ot.: „Apidae europaeae*. Berlin 1884; Hoffer 
Ed.: „Die Schmarotzerhummeln Steiermarks*. ind 1889. 
