ROZBIÓR CHREM.-BAKTER. ` wóp STUDZIENNYCH. 103 
Po oziębieniu uzupełniałem wodę wyparowana woda przekroploną 
do pierwotnej objętości (po markę) i przesączałem przez suchy 
sączek. Odmierzywszy do flaszeczki 40 lub 20 em.? wody prze- 
gotowanej, oznaczałem jej twardość w sposób wyżej podany. 
Ilość podziałek mydła zużytych do wywołania piany stanowiła 
twardość trwałą. 
Różnica powstała przez odjęcie twardości trwałej od calko- 
witej stanowiła twardość czasową. 
3. Oznaczenie tlenku wapniowego i tlenku magnowego. 
Celem oznaczenia -powyższych dwóch składników zakwasi- 
łem 500 cm.? wody badanej kwasem sclnym i parowałem do 
małej pozostałości. Pozostałą ciecz zaprawiłem amoniakiem w nad- 
miarze, a wydzielone kłaczki wodorotlenku żelazowego lub glino- 
wego odsączyłem. 
rzesaez amoniakalny zagrzałem blizko wrzenia i straciłem 
na gorąco szczawianem amonowym. Wydzielony osad szczawianu 
wapniowego zebrałem po 12 godzinach na sączku o wiadomym 
ciężarze popiołu, wymyłem dokładnie gorącą wodą i wysuszyłem. 
dsaez od tego osadu przechowałem celem oznaczenia w nim 
tlenku magnowego. Wysuszony zaś osad szczawianu wapniowego 
wyżarzyłem w tyglu platynowym na ogniu dmuchawki, a utwo- 
rzony w ten sposób tlenek wapniowy odważyłem. Ilość jego prze- 
liczono na 1000 em.? wody. 
nowym celem zamiany jego na 
odważono. Z ilości jego obliczono ilość tlenku magnowego zawarta 
w 1000 cm.3 wody. 
4. Oznaczenie kwasu siarkowego. 
Celem oznaczenia kwasu siarkowego zageszezono 200 cm.? 
wody zakwaszonej kwasem solnym i strącono na gorąco chlorkiem 
barowym, Wydzielony osad siarkanu barowego zebrano na sączku, 
Wymyto dokładnie wodą goracą i wysuszono. Osad wysuszony 
żarzono w tygielku i odważono. Z ilości siarkanu barcwego obli- 
uda ilość bezwodnika kwasu siarkowego (SO;) na 1000 em? 
ody. 
