204 FR. KAMIEŃSKI. 
de U. brevicornis Óelakovskyego jest tymże samym gatunkiem, 
który opisał R. Hartman pod nazwiskiem U. ochroleuca. m 
sposobem okazało się, że gatunek ten żyje nietylko na północy 
ale i w środku Europy, bo w Czechach. W pracy Aschersona 
zebrane sa wszystkie dane eo do geograficznego rozprzestrzenienia 
U. ochroleuca R. Hartm., z których wynika, że ów gatunek znaj- 
duje się, oprócz wielu miejscowości Szwecyi, jeszcze w Norwegii, 
w Danii, w Brandenburgii, Górnych Łużycach, Ślasku (Mysłowice), 
Bawarskim Palatynacie (Zweibrücken), Tyrolu i we Franeyi na 
granicy Alzacyi w Wogezach (jezioro Longemer). Prawdopodobnie 
gatunek ten ma daleko większe rozprzestrzenienie, tylko niewszę- 
„dzie został należycie odróżniony od blizkiego mu gatunku, a mia- 
nowieie od U. intermedia Hayne. Sprawdzając materyały zielników 
ze wszystkich wyżej wymienionych miejscowości i materyały ozna- 
czone jako U. intermedia Hayn. z innych miejsc, w samej rzeczy 
znalazłem, pod nazwiskiem tego ostatniego gatunku, prawdziwa 
U. ochroleuca R. Hartm., nietylko w kilku jeszeze nowych miej- 
seowościach środkowej Europy, ale nawet i w północnej Ameryce 
(Columbus w stanie Ohio, z zielnika E. Tuckermana). Do nowych 
miejscowości europejskich należy między innemi Chrzanów w za- 
ehodniej Galicyi. W zielniku bowiem Muzeum botanicznego w Ber- 
linie znajduja się bardzo ładnie i dobrze zachowane egzemplarze 
z zielnika Kurt. Sprengela U. ochroleuca R. Hartm. zebrane 
i oznaczone jako U. intermedia Hayn. Na etykiecie oprócz tego 
ostatniego nazwiska napisano; „Westgalizien, Jeziorki bei Chrza- 
nów, in óstlichen Torfmooren an den siimpfigsten Stellen mit 
Carex limosa, Aug. 63, leg. C. Schliephacke*. Najbliższą znaną 
e E M 
cularia wyjątek stanowia prace P. Aschersona, ale i te oparte 54 
na niedostatecznej ilości materyału. 
