(28) MAREK ŁUSZCZKIEWICZ. 
górską polskiego bydła typu „brachycerosś i zależnie od okolie 
badź 
mniej lub więcej przekrzyżowane; jednakże nawet u dła, 
które z tych krzyżowań powstało, łatwo odnaleść można cechy 
czystego bydła świętokrzyzkiego, a to dzięki wrodzonej sile, z jaką 
ydło to swój typ na potomstwo przelewa. Przybyszowe by- 
dło powstało z różnych krzyżowań; to też przedstawia ono mie- 
ych typów, przyczem jednak t p „przmigenius* (do 
którego nalezy bydlo holenderskie) jest może najsilniej reprezento- 
an 
W literaturze hodowlanej spotykamy się często z nazwą 
„řasa“  $wietokrzyzka; podobnież miejscowi  hodowey-praktycy 
uważają bydło świętokrzyzkie za odrębną rasę albo przynajmniej 
za pozostałość rasy, która dawniej istniała, a z biegiem czasu wy- 
ginęła. Ze studyów powyższych nad bydłem świętokrzyzkiem wy- 
nika, że o odrębnej rasie świętokrzyzkiej mowy być nie może; 
t. zw. „rasa“ świętokrzyzka jest po prosta górska odmianą pol- 
skiego bydła brachyceros. Dawniej typ bydła polskiego ¿rachyce- 
: Rs. roeznie. Pasienie na pastwiskach w głębi lasów położonych 
jest niedozwolone, tak że do użytku pozostaja tylko pastwiska po 
brzegach lasów. Pastwiska te sa nader nędzne, skutkiem czego 
często bydlę nie znajdujące traw poddostatkiem, zmuszone jest za- 
spokoić głód liśćmi młodych drzew (grabiny, leszczyny, dębiny). 
niewielu tylko miejscowościach są pastwiska lepsze i obfitsze. 
Drugiego rodzaju paszy dostarczają liczne pastwiska poleśne; są one 
najczęściej własnością zbiorową wsi lub bywaja wydzierżawiane 
