60 JAN M. PROMIŃSKI. 
niżej 80%, 3 od 80—909/,, a pozostałe 18 od 90—1000/,. U ję- 
ezmion badanych przez Krantza jest siła kiełkowania lepsza i waha 
się u wszystkich próbek w ciagu dwóch lat od 91—1000/,. 
Kształt i wypełnienie ziarna wyrażamy stosunkiem pomiarów 
ziarn w trzech kierunkach, a więc stosunkiem długości i szero- 
kości do grubości, którą jako wymiar najmniejszy przyjmujemy 
za jednostkę. Liczby wyrażające pomiary ziarn w 28 próbkach 
umieszczone sa w tablicy II. Z liezb tych wynika, że przeciętny 
stosunek tych pomiarów w 28 próbkach wynosi 1:1'33:3'34. 
W oznaczeniach robionych przez Krantza wynosi ten stosunek 
przeciętnie 1:1:32:3:44. U poszczególnych gatunków jęczmion 
jest ten stosunek następujacy: u Chevalier 1:1:28:3:46, u Hanna 
1:1:32:3:28, a u próbek krajowych, pochodzących z Galicyi 
wschodniej 1: 1-37: 3:43, z Galicyi zachodniej 1: 1:31:3:19, a u pró- 
bek z Królestwa wynosił on przeciętnie 1:1:33:3:34. W oznaeze- 
niach Krantza jest ten stosunek u poszczególnych gatunków na- 
stępujący: u Saalegerste 1:1:33:357, u bawarskiego Riesgerste 
1:1:33:3:57, u Diamantgerste 1:1:31:3:25, a u jęczmienia Hanna 
1:1:34:3:62. 
Co do ciezaru absolutnego ziarna, to przedstawia on znaczne 
wahania. Według Heinego waży 100 ziarn zwykle 4—5 g. 
