62 JAN M. PROMIŃSKI. 
Landwirthschaftliche Jahrbücher XXV str. 988. Według liczb 
podanych przez Krantza waha się zawartość skórki u Saalegerste 
w r. 1894 od 9:38—14'50/,, a w r. 1895 od 7:66—14-410/, su- 
chej masy, u bawarskiego Riesgerste w r. 1894 od 10—130/,, 
a w r. 1895 od 7:27—13:250/,, u Diamantgerste w ciągu dwóch 
lat od 7:85—12-179/, a u jęczmienia Hanna od 10:45— 14-249/, 
suchej masy. 
Heine nie podaje w tym kierunku liczb z własnych ozna- 
czeń, lecz wyjęte z prac innych autorów. Liczby te zestawione 
są w pracy Heinego: „Die Braugerste, ihre Kultur und Eigen- 
schaften fiir die Malzbereitung* str. 73. i 112.—114. Według 
liczb tych wahania w ilości skórki nie tylko u różnych, lecz na- 
wet u tych samych gatunków jęczmion są znaczne. Tak np. ilość 
skórki u jęczmienia Hanna waha sie od 11:13—18:70/, suchej 
masy. Najniższą ilość miała próbka z Weihenstephan, ten sam 
gatunek z wystawy morawskiej miał znacznie więcej, bo 12:50/,, 
u tego samego z r. 1887 dochodzi ilość jej 15:40/,, a najwięcej 
skórki 12:2—18:70/, suchej masy miały próbki z Austryi zr. 1886 
(v. Liebenberg). Ilość skórki w gatunku Chevalier waha się od 
12:2—200/, suchej masy. Najmniejsza ilość skórki 12:60/, suchej 
masy miała próbka z Weihenstephan, próbki z wystaw mora- 
wskich z r. 1886 13-7%/, a z r. 1887 14:20), suchej masy. Naj- 
większą ilość skórki 12:2—200/, miały wedłag oznaczeń v. Lie- 
benberga, próbki z Austryi z r. 1886. Z liczb tych widzimy, że 
gatunek Chevalier odznaczał się stale wyższa ilością skórki, niż 
anna, a w oznaczeniach moich zauważyłem, że ma jej zwykle 
więcej także od innych odmian. W dalszym ciągu podaje Heine 
liczby, odnoszące się do ilości skórki u wielu innych gatunków 
Jeczmion, liczby te zestawione sa szczegółowo w wyżej wspomnia- 
nej jego pracy str. 112.—114. Z liczb tych najwięcej interesowały 
mnie odnoszące się do gatunków Hanna i Chevalier, gdyż sam 
oznaczałem skórkę u tych gatunków w kilku próbkach. Jeżeli 
porównamy ilość skórki u tych gatunków, podane przez Heinego 
i Krantza, z wynikami moich oznaczeń, przekonamy się, że nie 
zawsze zgadzają się z sobą. U gatunku Hanna nie dochodzi za- 
wartość skórki nigdy do tej wysokości, jaka widzimy w liczbach 
Krantza i Heinego. Ilość skórki, oznaczona u jęczmienia Hanna 
na 10:450/, (Zschackwitz 1894), zbliżona jest do oznaczeń moich 
w tych próbkach, które miały małą ilość skórki, górna pue 
