JĘCZMIEŃ BROWARNY. 63 
do gatunku Hanna, zestawione przez Heinego, nie zgadzają się 
ani z oznaczeniami Krantza, ani też z mojemi, a najniższą ilość 
skórki, znaleziona u oryginalnego jęczmienia Hanna z Weihenste- 
phan, wynoszącą 11:130/, suchej masy, mógłbym uważać co naj- 
wyżej za ilość średnią. Co do górnej granicy, podanej przez 
Heinego na 18:70/, suchej masy (v. Liebenberg), to nie znalazłem 
ilości tak wysokiej nawet u najgorszej próbki. z jęczmion krajo- 
wych, tak lichej, że zawierała 960/, pośladu, owszem była ona 
niższa o 4'39/, gdyż wynosiła 14 440/, suchej mas 
Gatunek ea lier odznacza się, jak już wspomniałem, 
stale większą ilościa skórki od innych odmian, a Her stano- 
wia tylko uszlachetnione odmian tego gatunku, aale-i Dia 
mantgerste, u których oznaczał skórkę “Krantz. Z liczb Dody M 
przez niego wynika, że Diamantgerste odznacza się wogóle mała 
ilością skórki, niższa znacznie od tej, która znalazłem u gatunku 
Chevalier, oraz od liezb podanych dlań przez Heinego. Odmiana 
Saalegerste ma bardzo różne ilości skórki, w niektórych wypad- 
kach zbliża się do ira, w i nnych znowu do nieuszla- 
chetnionego Cheva Ze zmienności tej możnaby wnosić, że 
odmiana ta jest nej wrażliwa na warunki miejscowe, i że nie- 
korzystne warunki podczas Wegeinoyi wpływają u niej silniej 
niż u innych na zwiększanie się ilości skórki. Liczby, podane 
przez Heinego, odnoszace się do ilości skórki u gatunku Cheva- 
lier, zgadzaja się po większej części z wynikami moich oznaczeń, 
prócz niezwykle wysokiej maxymalnej ilości skórki, która Lie- 
benberg podaje aż na 200/, suchej masy. Oprócz powyższych 
gatunków, oznaczał Liebenberg skórkę u jęczmienia Imperial 
i u gatunków krajowych, pochodzących z Austryi z r. 1886. 
Oznaczenia te dał wyniki, wykazujące u wszystkich 4 gatun- 
ków wielka ilość skórki. Dolna granica wahań wynosi u wszyst- 
kich 12:20), suchej masy, górna zas jest u Chevalier o 1:39, 
wyższa, niż u pozostałych, u których wynosi 18:6—18'80/, s. m. 
Z dalszych czterech gatunków, w których oznaczałem p 
najmniejszą jej ilością odznaczał się jęczmień wegiers r.5. 
z Okocima; zbliżał się on do przeciętnej ilości, którą pui i 
u gatunku Hanna, gdyż ilość skórki wynosiła u niego 10'95/,. 
Ilość bardzo do tej zbliżoną wykazały jęczmiona Lerchenberg 
z Głodna Nr. 11. i Pedegri z Chodorkowa Nr. 22., o 11:040/, 
skórki. Ilość już <A 12: 550), suchej masy, zbliżona do za- 
wartości u gatunku Chevalier, wykazał jęczmień probstajski Nr. 
3. z Białej. 
Oprócz powyższych sześciu gatunków, oznaczałem skórkę 
także u jęczmion krajowych, pochodzących z alicyi i Królestwa 
Polskiego. Ilość jej waha się u tych jęczmion od 10—14-44/, 
suchej masy, przeciętnie zaś wynosi 11:630/,, jest zatem niższą od 
