1913] E1T STYKKE AV E[ AUSTLANDSK LÆKJEBOK 7 



dagar er i austlandsk vr mykje vanlegt i Austfold (Smaaleni) 

 Sud-Romerike, Ringerike, Vestfold, Numedal og Telemark. Av 

 desse bygdelagi fell Telemark burt i denne sannanheng, m. a. for 

 di Telemark hev fræ for frjo; og sameleis kann me visst ogso 

 setja Ringerike og Romerike utanfor etterrøknaden, etter di desse 

 bygderne m. a. knapt hev havt halvvokalen a. 



Atter stend daa Numedal, Vestfold og Austfold. Innanfor 

 denne ringen av austlandske bygdelag meinar eg at heimstaden 

 ligg for den maalformi me hev fyre oss i fragmentet. 



Der er ei sida ved maalet i dette stykket, som er uvanleg 

 og uventande i austlandsmaal, naar det ikkje er fraa mykje 

 gamall tid. Det er at endingsvokalen a held seg i fragmentet, 

 ikke berre etter ei stutt staving {daga), men ogso etter lange 

 stavingar (blanda, battnar o. fl.). I vanleg austlandsk gjekk 

 endingsvokalen a yver til æ (sidan e, o) etter lang staving umkr. 

 1300, og so gamalt kann dette stykke ikkje vera av grunnar, som 

 eg sidan skal nemna. Etter di fragmentet er funne paa Island 

 i ei islansk bok og venteleg er skrive deruppe, kunde me tenkja 

 oss at det er paaverknad fraa islandsk som hev gjort at skriva- 

 ren hev halde uppe alle desse a' ar. Men di meir ein granskar 

 maalet i stykket, di meir misser ein trui paa nokon slik paa- 

 verknad. Eg ser daa ingi onnor forklaaring paa dette enn den 

 at anten maa den nemnde yvergangen a > æ ikkje enno ha 

 vore gjenomførd i skrivaren sitt maalføre, eller ogso maa han ha 

 lært aa skriva i ein skule, der dei enno heldt uppe a i alle 

 endingar. Dette siste høver i alle fall godt paa Tunsberg, 

 der me lenge etter 1350 finn diplom paa framifraa godt aust- 

 landsmaal, men med a-endingar ogso etler lang staving. Med 

 maalet i Vestfold høver det ogso at fragmentet held paa a i 

 ljodsterk staving etter kj i kiarnais. Jfr. hermed Kiarrom 

 grdsn. R. B. s. 70, no Kjæran matr. 84 i Borre, det einaste 

 Kjarr-namn, som i R. B. enno held uppe sin a av alle deim 

 som R. B. reknar upp innanfor dei noverande norske grensor; 

 dei andre hadde gjenge yver til formi Kjært alt i den tidi. 



Av ordfanget i fragmentet er merkande: 



