1913] EIT STYKKE AV EI AUSTLANDSK LÆKJEBOK 



Etter dette dreg eg ut, at fragmentet um lækjeraaderne 

 i Am. 673a q v. er skrive umkr. 13 70 paa sudaust- 

 landsk norsk, helst vestfoldsk. 



Um upphavsskrifti eller kjelda til lækjeraaderne i fragmentet 

 inneheld det ikkje nokor upplysning. Glosen geitar um skurv 

 kunde tala for at det næraste fyrelegget var islandsk, men det 

 gjenomførde regelrette austlandsmaalet og ord som bledra og 

 bolde talar sterkt mot nokon paaverknad fraa denne sida. I dei 

 utgjevne islandske lækjehøker hev eg funne parallelstader til 

 sumt i fragmentet, men ingen ting som kann ha vore fyrelegg. 

 Endaa større likskap er der millom ymse stader i fragmentet og 

 i den dublinske lækjeboki som eg fyrr nemnde, men som eg 

 berre kjenner etter ei snøgg yversyn. Likevel kann heller ikkje 

 upphavsskrifti til den dublinske lækjeboki vera fyrelegg for det 

 stykket som her er i umrøda. Surne ting er for ulike i inn- 

 haldet, og skipnaden av rekkjefylgja i lækjeraaderne er ueins. 

 Fragmentet maa difor anten vera eit utdrag fraa ymse stader i 

 fleire bøker, som ikkje er mykje rimelegt, med di der i 14 hundr. 

 paa ei.n stad vel ikkje var so mange bøker aa henta noko or, 

 og dessutan synest heile stykket uppskrive med ein gong og ikkje 

 noko no og noko daa. Eller ogso maa fragmentet vera ei av- 

 skrift av ei lækjebok, som me ikkje no kjenner. Dette siste 

 synest mest rimelegt. Skal ein so døma etter det reine aust- 

 landsmaalet i stykket, er det likt til at det næraste fyrelegget 

 hev vore ei eldre austlandsk lækjebok. Denne lækjeboki kann 

 ha vore ei umsetjing fraa ei dansk lækjebok, liksom det fyrr er 

 paavist at me hev eit fragment av ei nordvestlandsk umsetjing 

 av Henrik Harpestrengs lækjebok fraa 14 hundr. — utgjeve av 

 vitskapsselskapet i 1906. Den mogelege danske kjelda til aust- 

 landsfragmentet kann ikkje ha vore Henrik Harpestreng, som 

 hev si vigtugaste kjelda i Macers De virtutibus herbarum og 

 som skildrar plantor og fortel um deira kraft og verknader, medan 

 fragmentet heile vegen byrjar med aa gjeva raad mot sjukdomen, 

 t. d. tak gras f Hott af feniculum ok drek med forno vim ok 

 pipare, pa man bolde suena ok sott batna. Grunnskrifti maa 

 difor ha vore av same slag som den danske Am. 187 (utgj. av 



